Zamiast słów, kilka zdjęć, ku pamięci, ku przemyśleniom, ku zwolnieniu…
[nggallery id=33]
Kraków – moje Miasto. Tu mieszkam od urodzenia i tu przeżyłem większość mojego życia. Miasto piękne (dla przyjezdnych), miasto zakorkowane (dla tu mieszkających). Mówią – miasto królów. Mówią – miasto akademickie. Mówią też czasem Kraków, krakówek, zaścianek. Brzydziej też mówią.
W tym miejscu kilka migawek z mego miasta. Ze spacerów, z wyjść do restauracji, z bywania tu „na co dzień”. Dzielę się Krakowem takim, jakim go widzę.
Zapraszam, zobacz Kraków moimi oczami i słowami.
Zamiast słów, kilka zdjęć, ku pamięci, ku przemyśleniom, ku zwolnieniu…
[nggallery id=33]
Troszkę poniewczasie, ale wszystko dlatego, że uganiałem się za Szałem Podkowińskiego, którego w żaden sposób nie szło znaleźć. Teraz, kiedy mam już komplet plakatów kampanii reklamowej Nowych Sukiennic mogę się pokusić o dwa słowa. Najpierw jednak zdjęcia:
[nggallery id=24]
O samej wystawie w Sukiennicach pisałem już wcześniej – muzeum, jak muzeum. Efektu „wow” brak. Zaś co do kampanii… Najpierw słówko eksperta, Marcin Helbin, były rzecznik Prezydenta, obecnie agencja 9.90PR:
Świetna, zabawna, bardzo zgrabna. Może nie jest majstersztykiem kreatywności, ale trzeba docenić interaktywność, która zmusza odbiorcę do reakcji. Ważne jest to, że muzeum wychodzi ze swoimi eksponatami poza sale ekspozycyjne i daje sygnał, że w odnowionej galerii zmienił się nie tylko kolor ścian, ale też sposób kontaktu z odwiedzającymi*.
No i trudno się z ekspertem nie zgodzić. Pomysł fajny, przyciąga wzrok, człowiek się zastanawia, co będzie, kiedy wyśle już tego sms’a do generała (choć wielu twierdzi, że to Matejko). I co będzie? Otóż dostanie taką odpowiedź:
Czy wiesz, że Dembiński słynął z kłótni i awantur? Szczególnie nie znosił przegrywać. Odwiedź Nowe Sukiennice i zobacz jak generał przyjmuje wieści o klęsce
Hmm… więc zaczyna się fajnie, sms w sumie o wszystkim informuje, ale wielkiej interakcji to tu nie ma. Nie chodzi mi o to, żeby budować napięcie jak w audiotele by tvp, ale… wielkiego apetytu ta wiadomość nie rozbudza.
Modrzejewska na Facebooku. Suuuper. Sprawdzamy: http://www.facebook.com/modrzejewska – jeden album = jedno zdjęcie. Wpisów na tablicy – 10; osób obserwujących 93; (dla porównania, facebook.com/nowesukiennice ma blisko 2 tysiące fanów) więc szału nie ma. Czyli błyskotliwy pomysł na zwrócenie uwagi, ale konsekwencji jakoś brak.
Krótkie słowo podsumowania: Ciekawy pomysł wyjścia z kampanią produktu, który tej kampanii potrzebuje. Niestety, możliwości jakie dają współczesne media nie są wykorzystane nawet w 10%. Szkoda – ale może to takie pierwsze koty za płoty i już wkrótce – w oparciu o zdobyte doświadczenie – realizowane będą kampanie, które będą skuteczne i wciagające? Czego sobie i innym Krakusom życzę.
*Cytat za gazeta.pl/krakow
Zaczyna się groźnie, ale tak to jest, jak człowiek weźmie do rąk zabawkę:D Zresztą, dziś w Krakowie taki dzień. Wyszło słońce, zrobiło się cieplej i ludzie zaczęli od razu różne dziwne rzeczy robić. Niektórzy nawet postanowili zakpić sobie z tego padołu i chcieli udowodnić, że mogą balansować nad ziemią, z drobną jedynie pomocą…
Jednym przychodziło to z dużą radością, drugim przychodziło to z wielkim luzem…
[nggallery id=23]
Panowie… Wielki, ogromny, olbrzymiasty szacun za to co potraficie i za uśmiechy, które rozdajecie przy tym wszystkim gapiom;)
Więcej zdjęć możecie zobaczyć także w galerii SlackWParkuJordana
Wymyśliłem sobie, że kupię sobie aparat. Długo chodziłem, długo krążyłem, trochę poczytałem. Popytałem lepiej znających się w temacie kolegów, potem znowu wróciłem do czytania i uznałem, że mnie nie stać. Popracowałem, pokombinowałem i wróciłem do rozpoznania tematu.
Krok pierwszy, selekcja wstępna. Wymyśliłem sobie, że przesiadając się z D60 będzie to Nikon D5000, D90. Koledzy przekonywali mnie, że co tam Nikon, w branży liczy się tylko Canon, a w tej wadze chodzą EOS 500D i 550D… Ok. Poszukałem, poczytałem i wyszło na to, że na papierze owszem. Wziąłem do ręki Canony i jakoś nie leżały… wziąłem do ręki D5000 – też jakoś tak dziwnie.. byłem niepocieszony.
Poszedłem do sklepu znanej, popularnej sieci fotograficznej, przedstawiłem swój wybór, a sprzedawca uznał, że co tam Nikon, co tam Canon, teraz liczy się tylko Alfa… jakby wybór do tego był za mały… Potem na szczęście wszyscy, których pytałem na hasło „lustrzanka Sony” uśmiechali się bardzo szeroko, zrozumiałem, że to był żarcik.
Aby skrócić wywód, powiem tylko że wziąłem do ręki D90 i się zakochałem. Wszystko na miejscu, odpowiednia waga, obsługa wydawało się że też, tylko cena znaczna… znowu zacząłem kombinować… kombinować… i zebrałem;) Zebrałem, więc trzeba było wydać.. w pierwszym sklepie zestawu z obiektywem 18-105 nie ma. W drugim, nie ma. W trzecim, nie ma… Grrr… Ale jutro może będą…
Niepocieszony zerkam w sieć, i widzę że Ci co tak strasznie soniaka lansują, sprzedają też (chyba dla picu) Nikony. Cena za zakup w Internecie dopuszczalna, co prawda dopłaca się za odbiór osobisty (WTF?) ale ciągle jest to rozsądny koszt. Ponieważ chciałem mieć go JUŻ, więc biorę gotówkę w garść i jadę…
Pytam czy mają – mają. Za ile – za tyle – stówa więcej niż w sieci.. hmmm..
– To może ponegocjujemy?
– No nie bardzo.
– Ale… w sklepie w centrum sprzedają go taniej…
– To niech pan idzie tam.
– Ale w waszym sklepie internetowym mogę go kupić taniej
– to niech go pan zamówi, i przyjedzie tu wtedy
– Ale może cena zależna jest od tego, czy zapłacę gotówką, czy kartą?
– mnie to nie interesuje…
– Wie pan.. mi zależy na tym, żeby w czymś ten aparat nosić… może tu znajdziemy płaszczyznę porozumienia?
– No nie sądzę.
Jak nie, to nie. Pożegnałem pana bez satysfakcji, z pieniędzmi w kieszenie. Jeden dzień mnie nie zbawi przecież, a nie będę się upierał, że ja chcę u niego zostawić ponad trzy tysiące złotych. Jak by mi sie fotografia spodobała, to pewnie chciałbym kupić jakieś akcesoria, obiektywy, lampy w przyszłości.. no cóż… Nie, to nie. Najwyraźniej tej branży kryzys nie tyka.
Poczekałem jeszcze jeden dzień i kupiłem. Strasznie dużo funkcji, strasznie mądra instrukcja, strasznie daleka droga przede mną. Ale frajda nieziemska też;) A ponieważ zapadła noc, tylko takie zdjęcie udało mi się „cyknąć”:

I taaaaak. Zdjęć będzie więcej:D
* Nikon D90 + Nikkor 18-105 VR
** Nie poparw
Wydawało by się, że mamy XXI wiek, że żyjemy w środku Europy, w nowoczesnym mieście Krakowie, w zasadzie samym jego centrum. Wydawałoby się, że potrafimy już wiele. Wysyłamy rakiety w kosmos, mamy telefony komórkowe, mamy Internety i inne bzdety, a jednak… rozbijamy się o rzeczy podstawowe.
Musiałem dzisiaj skorzystać z usług PKSu. Zerknąłem na stronę RDA, aby sprawdzić o której przyjeżdża autokar, który mnie interesuje. Zgodnie z tym, co podają, miał być o 5:30. Wiem, zmiana czasu, trzeba być ostrożnym, ale skoro zmiana czasu nie zdarzyła się po raz pierwszy, to zakładam, że managerowie komunikacji wiedzą jak się z tym obchodzić, więc o 5:20 zameldowałem się na dworcu – tylko dla podkreślenia mojej frustracji powiem, że bez zmiany czasu była to 4:20 więc senny byłem strasznie. Autokar miał stać na stanowisku 3.
5:20 – nie stoi
5:25 – nie stoi
5:30 – nie stoi
5:35 – nie stoi
…
Poszedłem sprawdzić tablicę rozjazdów, może jakiś komunikat się pojawił? Nie, kurs „spadł” z rozkładu, ponieważ minęła godzina jego odjazdu.
…
5:45 – nie dojechał
5:55 – nie dojechał
Informacji – brak. Dopiero o 6stej otwierane są kasy więc może ktoś coś będzie wiedział. Dowiedziałem się, że jest to kurs przelotowy, i zapewne ta godzina mu „uciekła”. Dopiero przyjedzie. A gdzie będzie stał? No… to trudno powiedzieć… proszę się orientować. GRRRRRR.
6:05 – nie przyjechał
6:15 – JEEEEST. Brawo, fantastycznie. Bez zapowiedzi, bez informacji, bez niczego.
Straszne jest to, że w dobie wszędzie dostępnego internetu, niemal darmowych sms’ów i powszechnej komunikacji, nie jesteśmy w stanie uzyskać prostego komunikatu:
„Godzina odjazdu z ostatniego przystanku”. To naprawdę wystarczy do oszacowania kiedy można się spodziewać autobusu na dowolnym etapie na trasie. Niestety, nie dla pks.
Nie ma na RDA całodobowej obsługi klienta. Nie ma całodobowej informacji. Nie ma całodobowej kasy. Nie ma komunikatów o odjazdach przez całą dobę. Jest za to na naszym dworcu autobusowym coś, czego nie ma nigdzie w Europie. Całodobowa toaleta płatna. Co prawda tylko męska (damska się chyba spsuła) ale już za dwa złote (DWA ZŁOTE ZA TOALETĘ???) można zaspokoić swoją potrzebę…
Żenua.. żenua…
To zakrawa na pewną schizofrenię… przedwczoraj chowałem się przed słońcem i skwarem, dziś robię co mogę by ustrzec się przed zimnem… Jakiś czas temu, chyba jeszcze w zeszłym roku udało nam się zorganizować zakończoną sukcesem wyprawę na kopiec Piłsudskiego, dziś postanowiliśmy zdobyć schowany w śniegu kopiec Kościuszki…
Zresztą nie ważne jest to, jak wyglądał sam kopiec, nieco ważniejsze jest to, co z kopca było widać:
Jak klikniesz w obrazek, to zrobi się naprawdę duuuuży:)
No… w zasadzie to tyle… czyli graba, znaczy się… Heyah;]
Brrr… jak tu zimno…
PS Uwieczniłem także młodego adepta wschodnich sztuk walki…
Od jakiegoś czasu dopada mnie paskudne uczucie… Ubożejemy. Nie finansowo, o nie… w kategoriach budżetowych radzimy sobie naprawdę nieźle. Mamy coraz ładniejsze mieszkania, samochody, stroje… nawet książki są ładne i dostępne, nawet dentysta bywa już teraz nawet bezbolesny… Dostępne są kosmetyki i inne magiczne szpeja, które z każdej maszkary zrobią Panią lub pannę godną uwagi… dostępne są dezodoranty, które zabija tygodniowy smród każdego dżentelmana… normalnie rozkwit…
Więc czego się czepiam? O jakim bredzę ubóstwie? Otóż.. pięknie jest tak długo, jak napotykani przez nas ludzie pozostają niemowami. Gdy zaczną wewnętrzny dialog, lub nie daj Boże zechcą nawiązać z nami komunikację… Zamiast nic nie kosztującego „Dzień Dobry, Przepraszam, Proszę, Czy mógłby Pan / Pani, Dziękuję, Do widzenia” spotykamy – w dobrej wersji milczące, pełne wymowy spojrzenia, które mamy w swojej duszy zinterpretować jako sugestię zmiany kierunku poruszania, lub też słyszmy nic nie znaczące „Ty kur.o, ch.ju, przyje.ać ci? W du.ie ci się ku.asy zagnieździły? Pacz jak leziesz, wpie..olić ci w ten zakuty na cztery spusty łeb?”. Bez sensu, bez składu, bezmyślnie.
Co ciekawe, mówią tak wszyscy. To już nie jest język rynsztoka. To język społeczeństwa. W sieci powszechne stały się „dupy” na ogólnopolskich portalach. Ktoś komuś dupę pokazał, ktoś kogoś w dupę miał pocałować, ktoś chciał kogoś w dupę kopnąć… i tak dalej, i tym podobne. Łacina, przecinki, epitety to już nie wyjątki. To nieodzowna treść naszego społecznego komunikatu… Politycy mają spieprzać (prezydenci) lub spierdalać (ministrowie). Telewizyjni magicy mają „ujebane stoły”, dziadków, którzy powinni „spierdalać z anteny” lub po prostu pytają „co to jest kurwa zbuczyn”. I co? I nic… wszystko jest dobrze, wszystko jest wspaniale.
Jesteśmy bogaci, wykształceni, egzaltowani. Potrafimy obsługiwać komputery, szmery bajery… Podbijamy kosmos, świat, dzielnicę, zdobywamy nowe rynki, kształcimy nowe pokolenia, informujemy i jesteśmy informowani.. Produkujemy, kreujemy, tworzymy. Wyglądamy pięknie, a z ust wciąż płynie rzygowina…
Proponuję piosenkę utrzymaną w klimacie…
a na zakończenie, krótkie przypomnienie. Proszę, Dziękuję, Przepraszam. Dzień Dobry, Do widzenia, miłego dnia. Kto wie, może jeszcze kiedyś się przydadzą…
Po spacerze, czas na zakupy:) Takie życie;) Ale nie o zakupach będzie mowa, ponieważ w Galerii Krakowskiej postanowiono zorganizować koncert. Zapewne nie pierwszy i nie ostatni, nie mniej jednak trochę przykro mi się zrobiło,że jedynym miejscem styku ludzi i muzyki nieco innej od tej, której możemy na codzień posłuchać w radiu jest chwila, w której oddajemy się szałom zakupów…
Był dyrygent:
więc była też i wysoka kultura:
Były też niewątpliwe pozytywy – orkiestra naprawdę nieźle grała, można było się pobawić w jaka to melodia – rozpoznałem m.in. Motywy z Grease i Bananowy Song Vox’u… a co najważniejsze – skutecznie zagłuszali „Last Christmas.. I gave You my heart…” od którego już się nawet rzygać odechciewa…
W Krakowie, ponieważ żyjemy w Małopolsce, mamy kilka kopców. Wszystkie one są po to, aby kogoś upamiętnić, aby komuś oddać cześć, ale również po to, aby móc patrzeć na innych z góry. Mała rzecz, a cieszy;) Kopce były, są i będą, dlaczego więc akurat teraz czas na Piłsudskiego? Otóż… Spadł śnieg. Niby nic, a wiele zmienia. Ponieważ takie zimowe dni jak miniony weekend w Krakowie zdarzają się rzadko, postanowiłem spróbować zmierzyć się z zimą.
Dla wszystkich niedowiarków, śnieg z bliska. Naprawdę z bliska;)
Ponieważ na spacer nie szedłem sam, okazało się, że w koledze drzemie nadmiar energii. Uderzenie świeżego powietrza i nadmiaru bieli zaowocowało istnym szaleństwem. Biegał, skakał, fikał koziołki.. chyba nawet serenadę śpiewał…
(Tu na usta ciśnie mi się pierwsza – potem będzie więcej – krytyczna uwaga: obiektyw wymaga czyszczenia. Część z tych plamek zupełnie zbędna.. całkowicie niepotrzebna.. lufa dla fotografa za brak przygotowania.)
Wreszcie… nie ma chyba nic piękniejszego, jak zimowe słońce… zerknijcie:
Mam nadzieję, że choć części z Was, zrobiło się zimno. Choć ciut;) Najprzyjemniejsze w spacerze było chyba to, że pod nogami wciąż skrzypiał śnieg. Przy każdym kroku – skrzyp, skrzyp, skrzyp. Idąc po lesie – skrzyp, skrzyp, skrzyp, wchodząc na kopiec – skrzyp, skrzyp, skrzyp, wracając do domu – skrzyp, skrzyp, skrzyp.. Nawet buty w takim śniegu wyglądają inaczej:
W tym śniegu nawet im do twarzy… wyglądają zupełnie inaczej, niż w miejskiech solno-błotno-śniegopodobnej brei… Aż chce się chodzić.. a niektórym, chce się fikać koziołki.
A teraz czas na odrobinę ekspiacji i samokrytyki. Nie umiem. Co gorsza, widzę, wiem i czuję, że coraz gorsze zdjęcia robię.. Coraz więcej złości we mnie, że nie potrafię znaleźć fajnego kadru, dobrego ujęcia, ładnych kolorów… Szukam, ale nie znajduję.. kombinuję jak koń pod górę (a może kopiec) i nic.. nie wychodzi. Złość narasta, gdy zdjęcia obrabiam.. Obrazek, który chciałem uchwycić, bo miał „coś” wychodzi… blado, kiepsko, paskudnie i nieciekawie. I nie dlatego, że taki właśnie jest, a dlatego, że nie zdołałem tego „czegoś” uchwycić… Frustrujące… zwłaszcza, że gdy patrzę, czuję… gdy pstrykam – całą duszę trafia szlag… Dobry aparat, dobra zima, dobre warunki tylko zdjęcia do duszy…
W sumie, mogłem to napisać na samym początku…
Dawno dawno temu, przy jednym z pierwszych finałów WOŚP sam biegałem po Krakowie z puszką, zbierając datki od spacerowiczów. Ponieważ sam byłem za młody, zostałem „podczepiony” pod starszego kolegę z identyfikatorem. Mieć identyfikator – to było coś.
Od tamtej pory, rok w rok wrzucam kilka złotych – w miarę możliwości – do puszki. Co prawda odnosiłem wrażenie, że ze świetnej zabawy i wspólnego celu, zrobił się show i wyścig, wzajemna licytacja kto zbierze więcej, kto przyniesie bardziej wypasioną puchę, kto znajdzie lepszy punkt, w którym będzie więcej ludzi, żeby móc zebrać więcej kasy. Przy okazji telewizja zrobiła swoje, przy Jerzym Owsiaku pojawiła się cała masa dziwnych ludzi, którzy chcąc dobroczynić cały rok, wygrzewają się w blasku jego gwiazdy akurat w styczniową niedzielę. Cóż.. widać taka jest cena, robienia dobrze.
W tym roku wszystkim zaczęło brakować pieniędzy. W zasadzie każdy wydaje mniej, chociażby dlatego, że boi się, czy na pewno w najbliższym czasie starczy mu na wszystkie potrzeby. Problemy mają mali i duzi, problemy są w budżetach domowych i w budżetach miejskich. W Krakowie, o problemach finansowych słychać od dawna. Oszczędności są wszędzie i na wszystkim, miasto zrezygnowało z niektórych festiwali i imprez. Padło także na WOŚPowe światełko do nieba. Co na to WOŚP?
– W piątek w Krakowskim Biurze Festiwalowym usłyszeliśmy, że zabrakło pieniędzy na organizację styczniowego koncertu WOŚP, bo jest kryzys – mówi Piotr Błoński, szef jednego z ośmiu sztabów WOŚP działających w Krakowie. – To niewyobrażalne, żeby w drugim co do wielkości mieście w Polsce zabrakło finałowego wydarzenia – podkreśla.
Niewyobrażalne, prawda? Ale ponieważ „niewyobrażalne” to za mało, Piotr Błoński dodaje jeszcze drobiażdżek:
Z danych WOŚP wynika, że w krakowskich szpitalach używa się sprzętu zakupionego przy pomocy Fundacji WOŚP wartego ponad 11,5 mln zł. Szkoda, że miejskiej kasy zabrakło akurat dla nas – mówi Błoński
W takim zestawieniu czegoś nie rozumiem. Może się mylę, ale czytam to tak – Daliśmy Wam tyle, wy nam nie chcecie dać, więc może się zdarzyć, że następnym razem kasy dla Was nie starczy… Być może dokonuje nadinterpretacji, ale nie do końca rozumiem stanowiska WOŚP. W TokFM pojawia się jeszcze fragment wypowiedzi pana Błońskiego, który mówi, że brak finału na rynku, to mniej ludzi na rynku, to mniej kasy. Jeśli dobrze pamiętam, kiedyś w tej zabawie kasa była tak naprawdę przy okazji, ale teraz tylko to jest celem. Zebrać więcej, za wszelką cenę. Odnoszę wrażenie, że WOŚP mówi – Nam się należy.
Hmm… być może się należy, ale czy na pewno należy się tego domagać w tej formie?
cytaty w pochodzą z artykułu gazeta.pl