Tag: Kraków

Kraków – moje Miasto. Tu mieszkam od urodzenia i tu przeżyłem większość mojego życia. Miasto piękne (dla przyjezdnych), miasto zakorkowane (dla tu mieszkających). Mówią – miasto królów. Mówią – miasto akademickie. Mówią też czasem Kraków, krakówek, zaścianek. Brzydziej też mówią.

W tym miejscu kilka migawek z mego miasta. Ze spacerów, z wyjść do restauracji, z bywania tu „na co dzień”. Dzielę się Krakowem takim, jakim go widzę.

Zapraszam, zobacz Kraków moimi oczami i słowami.

  • Kraj Janosików, to kraj bezprawia

    Zanim zacznę, zaznaczam że nie jestem prawnikiem. Mam dziwne wrażenie, że dużo ciekawiej o tej sprawie napisze Olgierd, ale… czasem po prostu idzie załamać ręce.

    W dniu dzisiejszym krakowski sąd umorzył postępowanie Ilony Rosiek-Koniecznej, która wystawiła 2 tysiące recept i wyłudziła 101 tysięcy złotych z NFZ. Równocześnie, niewątpliwie, pomogła przynajmniej dwóm tysiącom osób, którzy z tych recept skorzystali, dlatego też nie śmiem krytykować jej postępowania, ale nie mogę się powstrzymać od komentarza dotyczącego wyroku sądu.

    Na samym początku pragnę podkreślić, że odnoszę się do wyroku, nie do oskarżonej. Jej działanie można uznawać za rozpaczliwe, bohaterskie, wyjątkowe i nieprawdopodobnie ludzkie. Pytanie brzmi, czy godne naśladownictwa…

    Sąd umorzył sprawę, ze względu na niską szkodliwość społeczną czynu. Takie uzasadnienie było możliwe, ponieważ „prokurator nie ustalił wysokości szkody, tj. nie wydzielił recept wystawionych dla konkretnych osób, uprawnionych do refundacji, od tych recept, które były przeznaczone dla osób nieuprawnionych”. Super. Czyli ciągniemy kogoś do sądu, a potem nie przedstawiamy konkretnych zarzutów. Brawa dla pana prokuratora… A może… właśnie o to chodziło, żeby nie skazać pani doktor.. tylko po co w takim razie ciągać ją do sądu…

    Sąd uznaje, że wyłudzenie tych 100 tysięcy złotych, to niska szkodliwość społeczna czynu, ponieważ wyłudzenia były efektem miłości pani doktor do ludzi. Pani doktor nie brała dla siebie, tylko dla innych. Pani doktor nie zabrała pieniędzy nikomu konkretnemu, ona je po prostu wzięła z powietrza. A skąd te pieniądze się w tym powietrzu wzięły? Mam dziwne wrażenie, że z naszych składek. NFZ nie bierze pieniędzy z własnych inwestycji czy sprzedaży, on je ma z naszych zarobków. Wniosek? Pani Doktor sięgnęła do naszej kieszeni, i dla dobra innych je wydała. Ale branie od nas, to niska szkodliwość społeczna. Spróbujcie nie zapłacić podatków, spróbujcie nie zapłacić mandatu i tłumaczcie się potem, może traficie na wyrozumiałego sędziego.

    Albo jeszcze lepiej, napadnijmy na bank. Zabierzmy 100 tysięcy złotych.. mało, zabierzmy milion złotych i oddajmy je potrzebującym. Po pierwsze, kradniemy nie cudze pieniądze, tylko pieniądze banku. Po drugie, nie bierzemy dla siebie, tylko dla biednych i potrzebujących, po trzecie… nie mam po trzecie, ale na pewno coś się wymyśli. I co? Dalej to niska szkodliwość społeczna? Jakoś mi się nie wydaje…

    Spróbujmy zatem inaczej.. Co będzie, jeśli będziemy mieli nie jedną panią Janosikową, ale 10 Janosików. Albo stu.. i to takich, nieco bardziej operatywnych… Niech każdy z nich wyłudzi z NFZ 200 tysięcy złotych, niech da je potrzebującym, niech czyni dobro. Będzie super. Nikt nikomu nie wyrządzi krzywdy, tylko potem nie dziwmy się, że NFZ nie ma pieniędzy, a lekarze mają podłe pensje. Wiesz, stary, rozumiesz. Przyszedł Janosik, on lepiej wie jak wydać naszą kasę.

    Trochę to niesamowite… Wystarczy działać z miłości i już wszystko jest super. Sąd sam uzna, które przepisy są warte tego, aby je respektować, a które są tylko jakimiś tam mało istotnym ciągiem słów poprzedzonych jakimś takim dziwnym pokręconym znaczkiem. Spróbujcie jadąc po krajowej drodze dobierać sobie znaki, które będziecie uznawać za sensowne. Załóżcie, że inni kierowcy wybiorą sobie własne. Jazda po naszych drogach będzie istną przyjemnością..

    Raz jeszcze powtórzę. Nie śmiem domagać się czegokolwiek od pani doktor. Podziwiam jej odwagę i siłę. Podziwiam upór, z jakim niosła pomoc potrzebującym. Jestem pewien, tym bardziej teraz, gdy sprawa została nagłośniona, że gdyby nałożono na nią grzywnę, znaleźliby się ludzie chętni jej pomóc. Ale umarzać tą sprawę? Oznajmiać wszem i wobec, że jest niewinna? Wysoki Sądzie… Nie rób jaj. Jesteś od tego, aby utwierdzać nas w przekonaniu, że prawo znaczy prawo. A Ty co? Puszczasz oko pod publiczkę??

    Na zakończenie… kołacze mi się po głowie taki amerykański dowcip, który – moim zdaniem – przynajmniej troszkę do tej sytuacji pasuje.. Co prawda skojarzenie niebezpośrednie, ale mimo wszystko skojarzenie;)

    I recently asked my friends’ little girl what she wanted to be when she grows up. She said she wanted to be President some day. Both of her parents, liberal Democrats, were standing there, so I asked her, 'If you were President what would be the first thing you would do? ’

    She replied, 'I’d give food and houses to all the homeless people.’

    Her parents beamed.

    ’Wow…what a worthy goal.’ I told her, 'But you don’t have to wait until you’re President to do that.. You can come over to my house and mow the lawn, pull weeds, and rake my yard, and I’ll pay you $50.

    Then I’ll take you over to the grocery store where the homeless guy hangs out, and you can give him the $50 to use toward food and a new house. ’

    She thought that over for a few seconds, then she looked me straight in the eye and asked, ’ Why doesn’t the homeless guy come over and do the work, and you can just pay him the $50?

    I said, 'Welcome to the Republican Party.’

    Her parents still aren’t speaking to me.

  • Tak się wygrywa ćwierć miliona złotych!

    Parę dni temu wrzuciłem filmik z panem Tomaszem Radko, który w milionerach niszczył Huberta Urbańskiego. Dziś kontynuował grę o naprawdę duże pieniądze i.. zrobił to z klasą. Zobaczcie:

    Panie Tomaszu, BRAWO. Wielkie, wielkie BRAWO!

    A zaklęcie, które przygotwał pan Tomasz, jest PIĘKNE, CUDOWNE i jak już pisałem, wchodzi do mojego słownika.

  • Mistrzowski popis w Milionerach;)

    Gość wymiata. Ostatecznie i definitywnie.

    Biję pokłony panu Tomaszowi Radko, mieszkańcowi – a jakże by inaczej, Krakowa;)

    Podejrzewam, że w niedziekę przed TVNem zasiądą tłumy;)

    Aktualizacja: 2009.11.01 – Nie wiem, czy zasiadły tłumy, ale pan Tomasz wyrał ćwierć miliona złotych. Brawo Panie Tomaszu! Zdecydowanie wielkie brawo! 😉

  • Jesień przyszła…

    Jakiś czas temu było sobie lato, potem pojawiła się zima, wreszcie jednak – nieco spóźniona, ale jednak wyczekiwana, pojawiła się w Krakowie jesień… Korony drzew ktoś pozłocił i tym skarbem postanowił podzielić się z nami, pozłacając też ulice i chodniki…
    Najpierw zobaczyłem nieplanowanego autostopowicza:

    jesien_0

    Potem czekała mnie przeprawa w iście złocistych okolicznościach…

    jesien_1

    a na samo zakończenie złota korona rozbłysła nad najsłynniejszym krakowskim kopcem:

    jesien_ost

    Nie ma to tamto, jesień przyszła, czy nam się to podoba, czy nie.. Ile u nas zostanie.. czas pokaże, ale na pewno zdążymy posłuchać tej piosenki jeszcze nie raz…

    ps. Właśnie się dowiedziałem że zmarł Maciej Rybiński.. fuuuuuck… 🙁

  • Włóczykij w Krakowie…

    Każdy o nim słyszał, ale nie wielu tak naprawdę wie, jak wygląda. W Wikipedii napisali o nim, że Lubi grać na harmonijce i palić fajkę, uwielbia dobrą kawę, jest osobą, która woli samotność niż przebywanie w gronie przyjaciół, ale mimo to jest przyjacielski, empatyczny i mądry. Lubi piesze wędrówki, nienawidzi wszelkich zakazów… Napisano też, że przyszedł do Doliny Muminków, ale opisu jak nie było, tak nie było…

    Nieco bardziej postarali się Ci, co wpisują się w Nonsensopedii:
    – posiada długie włosy koloru brązowego sięgające nieco za ramiona. Według niektórych są to dredy.
    – nosi długi, wyblakły przez lata nieprzerwanego użytkowania płaszcz koloru zielonego i brązowe glany ze sznurowadłami prawdopodobnie wykonanymi z piór Czeskich strusi emo.
    – niektórzy twierdzą, że posiada także szalik, plecak, namiot jednoosobowy i brązowe lub czarne spodnie, nie jest to jednak naukowo nonsensopedycznie potwierdzone.

    A ja mam odkrycie. Drogie panie, szanowni panowie, Włóczykij jest w Krakowie i nieco się zmienił. Zgubił kapelusz, już nie włóczy kija, tylko siodła konia (ale żeby nie było za prosto, siodła konia na oklep). Nie ma płaszcza tylko jakiś taki zlepek cusiów. Ma dredy, ale nawet jeśli miał kiedyś brązowe włosy, to było to dawno, dawno temu…

    Piękne Panie, szanowni Panowie, współcześcnie Włóczykij wygląda tak

    01

    Nieco bliżej:02

    A że Kłapouch nie wielbłąd, ani nie chomik, jeść musi…
    01

    Włóczykij zagadnięty, że stanowi dość niezwykły widok w Krakowie, odpowiedział że i owszem, ale że to się od dziś dnia zmieni.

    Więcej (a do tego większych) zdjęć znaleźć można w galeriach

    ps. Fakt, to wcale nie musi być Włóczykij. Wnosząc po obuwiu, to może być daleki krewny Wojciecha Cejrowskiego…

  • Krakowskie Smaki – o Mamma Mia jakie dobre, tylko czemu trzeba tyle czekać?

    O Trattoria Mamma Mia miałem wspomnieć niedługo po wpisie poświęconemu Pimiento Argentino Grill, ponieważ w Mamma Mia byłem po raz pierwszy tego samego dnia i było smacznie. Naprawdę bardzo smacznie. Kelner co prawda przed przyniesieniem rachunku wspomniał coś o wylizywaniu talerzy do czysta, ale jako że mieliśmy wtedy naprawdę dobry humor po naprawdę dobrym jedzeniu, zostało mu to wybaczone, a rachunek wzbogacony został wskazanym i wcale nie bagatelnym napiwkiem.

    Do pisania o Tattorii po raz drugi zabierałem się kilka tygodni temu, zaraz po drugiej wizycie, gdy po raz kolejny rozsmakowałem się w Gnocchi verdi ai quattro formaggi, które są po prostu pyszne. Nie wyszło. Oczywiście nie zabrakłoby odrobiny uszczypliwych uwag poświęconych ilości czasu potrzebnego na realizację zamówienia, ale na pewno przyznałbym rację sloganowi widniejącemu na Menu Tratorri – Restauracja godna polecenia. Dziś także polecam, podkreślając jednak drobne ale… i o tym dzisiaj przeczytacie.

    Chcąc zjeść niedzielny obiad w miłej restauracji, razem z moją lepszą połową i moimi rodzicami wybraliśmy się do Mamma Mia. Rezerwacja została wcześniej złożona, byliśmy o czasie, stolik czekał. Stolik dostaliśmy nienajlepszy, nieco ciemny, na szczęście nie na tyle ciemny żeby mieć problemy z wczytaniem się w menu, które dość szybko dostaliśmy. Wybór był w zasadzie prosty – filet z soli, filet z ło(so)sia, polędwiczki wieprzowe i Lazagnia ze szpinakiem. W ramach dodatków – szpinak z czosnkiem x 2, talarki ziemniaczane, frytki, napoje. Przystawek – brak, zup – brak. Jednodaniowy obiad. Jak widać nic wyszukanego.

    Otrzymawszy napoje przystąpiliśmy do rozmowy. Szybki przegląd tematów codziennych, kwestia wakacji tych co były i tych co będą, chwila rozmowy o polityce, o edukacji w krajowej szkole (gdzie jak się okazuje uczeń drugiej klasy gimnazjum ma w tygodniu 4 (słownie cztery) lekcje języka polskiego i o koszcie zwiększenia tej ilości. Rozmowa została na chwilę zawieszona, ponieważ zwolnił się stolik z dostępem do okna, który postanowiliśmy zająć. Po tej “przeprowadzce” wróciliśmy do rozmów. Znowu wróciliśmy na chwilę do wakacji, do polityki, do rzeczywistości nas otaczającej, zaczęliśmy szybko ustalać plany na zbliżający się tydzień… czas mijał, napoje się upłynniały, my czekaliśmy.

    Na pierwszej stronie menu znajduje się informacja, że ze względu na przygotowywanie potraw ze świeżych składników, na dania gorące czeka się około 20 minut. My zaczęliśmy łowić wzrokiem kierowniczkę sali po minutach czterdziestu. Udało się, bardzo sympatyczna pani nas przeprosiła za tak długi czas oczekiwania, poprosiła nas o jeszcze chwilę cierpliwości i zapewniła nas, że robi wszystko, aby zmotywować kucharzy do szybszej realizacji zamówień i że w tej chwili to cała obsługa jest jak na szpilkach, żeby nas jak najszybciej obsłużyć. Ponieważ nie zdecydowaliśmy się na dodatkowe napoje, raz jeszcze przeprosiła i poprosiła o cierpliwość.

    Wróciliśmy do rozmowy, która nie pochłaniała nas tak bardzo, jak obserwacja sali i sprawdzania kto z tych, co przyszli po nas, już dostał zamówienie, a kto tak jak my czeka. Mijały kolejne minuty, zaczęliśmy żartować o Hells Kitchen, także o tym co dobrego mamy w lodówkach, ale po kolejnym kwadransie perspektywa dalszego czekania “w ciemno” wydała się nam mocno nieatrakcyjna. Po kolejnych pięciu uznaliśmy, że najwyższy czas pożegnać się z restauracją, obsługą i zamówionym obiadem. Zaczęliśmy się podnosić i…

    Zamówienie dotarło. Co prawda na raty, ale wyglądało na tyle apetycznie, że postanowiliśmy zjeść i nie zawiedliśmy się. Sola – zgodnie z obietnicą kelnerki – była niewielka, ale za to smaczna. Filet z ło(so)sia świetnie przyrządzony, polędwiczki wieprzowe przygotowane – tu słowa mojej Mamy, kierowane do Taty – tak jak lubisz, lasagna – naprawdę pyszna i w zasadzie rozpływająca się w ustach. Co prawda w szpinaku mało było czosnku, ale za to frytki były prima sort. A talarki ziemniaczane… no właśnie.. z talarkami ziemniaczanymi był taki problem, że ich nie było. W ich miejsce dostaliśmy gnochi… Spytaliśmy czy gnochi to talarki i kiedy już wiedzieliśmy, że nie, postanowiliśmy nie ryzykować i zamiast na talarki czekać, zjeść to co już nam podano.

    I było pysznie. I smacznie. Wszystko dobrze przyprawione, estetycznie podane, wszystko ciepłe i w zasadzie wszystko w tempie błyskawicznym znikało nam z talerzy. To, że wyglądało apetycznie udowadniała nam bzycząca nad talerzami mucha. Na szczęście tylko raz postanowiła przysiąść się do szpinaku i to w zasadzie już gdy się kończył, ale coś co może zostało by niezauważone w nadmorskiej knajpce, trudno było ignorować akurat w krakowskiej restauracji z aspiracjami. Fakt, to drobiazg, ale jest to drobiazg dość niesmaczny i chyba jednak eliminowany*.

    Powtórzę – było pysznie. Może godzinne oczekiwanie to sposób kucharza, na to by wszystkim smakowało. W końcu już od dziecka się nam tłumaczy, że to głód, ach głód najlepszym jest kucharzem. I niewątpliwie jest… Tyle tylko, że gdyby danie dotarło parę minut później, moglibyśmy się o tym nie przekonać…

    Chciałbym podkreślić obecność bardzo sympatycznej kierowniczki sali i zapewne jej decyzję o rabacie do rachunku, który miał nam osłodzić wyczekiwanie. Na przyszłość sugerowałbym podanie klientowi drobnej, nieodpłatnej przekąski, zapewne posmakowało by lepiej. I upewnienie się, czy wszystko co znajdowało się na rachunku (talarki) znalazło się na stole klienta.

    Trattorię ze względu na dobrą kuchnię polecam. Aby mieć jednak czyste sumienie, sugeruję aby nie iść tam będąc głodnym. Nawet lekko głodnym. Wizyta tam powinna być odpowiednio wcześniej zaplanowana i nie bójcie się tego, że w chwili przekraczania progu restauracji lub też przy składaniu zamówienia nie czujecie lekkiego nawet ssania.

    Spokojnie, zdążycie zgłodnieć.

    * Nie tylko Trattoria miewa problemy z muchami. Posłuchajcie:
    [youtube=http://www.youtube.com/watch?v=ZvzlMDaAjVk]

  • Rozważania o władzy absolutnej

    Wisła Kraków, przechodząc na model angielski, zrezygnowała z dyrektora sportowego. Przyjęcie takiego rozwiązanie w polskich warunkach brzmi moim zdaniem groźnie. Nie dlatego, że szczególnie żal mi Jacka Bednarza, podejrzewam że akurat on sobie poradzi, tak jak zapewne poradzi sobie Wisła Kraków. Brzmi groźnie dlatego, że Wiśle nigdy nie służył czas, w którym brakowało osoby odpowiedzialnej wyłącznie za transfery. Ostatni taki okres zakończył się fatalnym – z punktu widzenia krakowskich działaczy/piłkarzy/kibiców(niepotrzebne skreślić) – 8. miejscem w sezonie 2006/2007. Brzmi groźnie również dlatego, że ostatni trener który w Krakowie mógł zrobić wszystko, długo odbijał się Wiśle czkawką.

    Oczywiście można wskazać pewne korzyści Wisły wynikające z pożegnania Jacka Bednarza. Po pierwsze, zakończył się czas nieustannych sporów pomiędzy trenerem a dyrektorem, o których coraz głośniej mówiło się w Krakowie, a które widoczne były chociażby przy kolejnych próbach zaangażowania przy Reymonta nowego bramkarza. Nie będzie już zatem kolejnych impasów negocjacyjnych, kiedy trenerowi będą proponowani piłkarze którzy go nie interesują, lub też nie będzie „dostawał” tych zawodników, którzy mu się wymarzą.

    Po drugie, teraz trener oczekując nowego transferu nie będzie z nadzieją wpatrywał się w oczy dyrektora, a jeśli będzie chciał stanąć twarzą w twarz z osobą za (udane i nieudane) transfery odpowiedzialną, będzie musiał stanąć przed lustrem. Wniosek – w najbliższych miesiącach, wszystkie kluczowe dla rozwoju sportowego Wisły decyzje będą podejmowane jednoosobowo, przez Macieja Skorżę. I to czyni go najważniejszą osobą w klubie.

    Nie śmiem kwestionować umiejętności czy wiedzy trenera Mistrzów Polski. Przez ostatnie dwa lata udowodnił, że w Polsce nie znajdzie równorzędnego sobie rywala, a pierwsze poważne problemy napotykał zwykle w potyczkach europejskich. Być może teraz, trzymając wszystkie sznurki w swoim ręku, podbije Europę. Tego mu życzę.

    Nie będzie jednak łatwo, ponieważ osoby dzierżące władzę absolutną, czując na sobie brzemię odpowiedzialności oraz znając siłę swoich decyzji, nader często rezygnują z podpowiedzi ludzi im życzliwych, obawiając się fałszu owej życzliwości. Co więcej, osobom zależnym od absolutnego władcy trudno jest przeciwstawiać się jego woli lub kwestionować jego opinię. Takie wystąpienia mogą być… co najmniej ryzykowne. A ponieważ w klubie wszystko jest podporządkowane wynikowi I drużyny, teraz to Maciej Skorża, jak nikt inny, będzie mógł zwalniać, zatrudniać i wymagać. Oj… ciężko będzie komukolwiek powiedzieć trenerowi „Nie”… A chyba dla wszystkich w Krakowie było by lepiej, aby Wisła nie zaczęła przypominać „Tęczy”:

    [youtube=http://www.youtube.com/watch?v=DhecpGGOP40]

    Wniosek? Władzę (niemal) absolutną sprawuje się niemal samodzielnie. A na pewno całkiem samotnie.

    Przed Trenerem trudne zadanie. Nie dość że musi szkolić, planować i czuwać nad aktualną formą swojego zespołu, musi – znając wszystkie wady swojej drużyny – szukać i koordynować poszukiwania zawodników, którzy będą dla Wisły wzmocnieniem, następnie negocjować warunki kontraktów z obecnymi i przyszłymi piłkarzami Białej Gwiazdy, musi mądrze oddzielać ziarna prawdy od plew pochlebstw czy łgarstw, musi dzielnie przyjmować krytyki i rozsądnie dzielić się sukcesami, a przede wszystkim i nade wszystko musi zwyciężać. Najlepiej wysoko i pięknie.

    Powtórzę się – życząc Maciejowi Skorży jak najlepiej – mam nadzieję, że w nawale obowiązków i niedoborze czasu, będzie pamiętał o dwóch rzeczach. Primo: nie ma ludzi nieomylnych, którzy podejmują tylko właściwe decyzje. Secundo: władza absolutna pociąga za sobą absolutną odpowiedzialność.

    Tekst zostanie także opublikowany na serwisie 11.pl

  • Niecodzienne obrazki z Krakowa

    Każda okazja do zrobienia zdjęcia jest okazją do tego wystarczającą. Nie trzeba szukać wymówek, trzeba szukać sposobności. I mieć grubą skórę. Bo rzadko komu, to co się „ufoci”, będzie się bezkrytycznie podobać.. równie rzadko spotkać się można z konstruktywną krytyką (bo przecież krytykować nie ma czego.. 🙂 ) Dlatego też.. zaznaczając żem amator i uczniak… nieco skromnie prezęt…uję…

    Przede wszystkim, internet (nieco na przekór poprzednim wpisom) w Krakowie jest wszędzie…

    mini

    Co gorsza, internauci potrafią wszędzie wleźć…

    03

    Na szczęście, nad nami błękitne niebo i bialutkie chmurki.. i one nie tylko się prezęt… ują… ale także odbijają.. niekoniecznie czkawką;)

    06

    W Krakowie mamy też mosty. Mamy też balon. I mamy kościoły. Stojąc na moście, można zrobić takie zdjęcie balonowi przy kościele..

    07

    Na koniec, zdjęcie które mi się podoba najbardziej. Podoba mi się, mimo oczywistych wad. Nadmiernego tłoku w kadrze, przez co może się źle oglądać.. Ale zdjęcie „z biodra” podoba mi się.. i już;) No i to już drugi człowiek w moim małym zestawieniu… i to jaki!

    05

    Więcej i większe zdjęcia znajdują się w galeriach. Od dnia dzisiejszego, galerię będą – niezależnie od tematu – opisywane datą i ewentualnie miejscem. Zobaczymy jak to się sprawdzi.

  • Takie rzeczy to tylko w Krakowie

    Jak sie okazuje, czasem wystarczy tylko głowę podnieść, żeby różne różności wypatrzeć.

    Naprawdę wielki balkon z naprawdę ciekawskim kotem:

    kot

    I naprawdę dziwną tabliczkę na naprawdę dziwnej ulicy…

    wyjazd

    Niestety nie zawsze mam ze sobą Aparat… czasem musi wystarczyć 3.2 mega pixela.. cóż.. skoro tylko one są pod ręką…

  • Po raz pierwszy człowiek

    Wczoraj – ku swojej zgubie – trafiłem na galerie ^berkanan. Link do galerii znajdziecie w blogrollu po prawej. Jej zdjęcia mnie oczarowały i dobiły za razem, znowu okazało się, że jeszcze wszystkiego się muszę uczyć…

    Dygresja, dziś pierwszy raz zmierzyłem się z harmonijką ustną.. efekt jest taki, że już prawie umiem zagrać gamę i kilka pierwszych nut Fiedlera on the roof… I znowu pękam z dumy:)

    Polecane zdjęcia, to w znacznej mierze zdjęcia ludzi. Uchwyconych w sytuacjach prostych, ale pięknych.. Naprawdę niesamowite zdjęcia.. Naoglądałem się, zawziąłem się i spróbowałem.. okazja nadarzyła się sama, budowa stadionu w Krakowie. Wyszło.. sami oceńcie:

    czlowiek

    Pierwszą próbę uznaję za zakończoną i… chyba jednak udaną. Ale może mi się tylko zdawać;D Żeby nie przeciągać struny i nie podpadać budującym, „cyknąłem” także maszynę..

    maszyna

    Na stadion dotarłem w zasadzie pieszo i w zasadzie pieszo wróciłem. Wracając natrafiłem na takie coś:

    balkon

    Większe zdjęcia w galerii.

    Inne zdjęcia z budowy stadionu Wisły Kraków znajdziecie na 11.pl