Blog

1. Na dobry początek zacznijmy od podzielenia się pomysłami na kreatywne wykorzystanie dostępnego czasu w warunkach domowych. Ponieważ ostatnio rodzice spędzają z dziećmi dużo więcej czasu, niż mieli w zwyczaju i mogły im się skończyć pomysły jak własne dzieci zabawiać, tu kilka propozycji z gatunku Edukacyjnego „DYI”.

2. Wspominałem że korzystam z aplikacji do medytacji Oak i że w ramach tej aplikacji można teraz skorzystać z darmowego kursu medytowania z mantrą. Jedną z pierwszych rzeczy, którą się robi, jest wybór własnej frazy do medytacji. Ja wybrałem „man-ah”. Wszelka zbieżność jest absolutnie przypadkowa. No prawie.

3. Niemniej jednak – czy to w ogole ma sens? Moim zdaniem, ma. Cieszę się, że wróciłem do częstszego medytowania. Że znajduję na to czas. Jaki widzę efekt? Spokój. Taki moment ciszy i skupienia się na.. cóż, praktycznie niczym, rodzi we mnie świadomy spokój. A jeśli powiem, że mam wrażenie, że przez chwilę byłem trochę świadomością obok ciała to mi przecież nie uwierzycie.. sam sobie nie wierzę.
4. Jednym z efektów mojego medytowania jest to, że zmieniają się moje afirmacje i to, że nieco bardziej świadomie z nich korzystam. Zajęło mi to, bagatelka, ponad dwa lata. Ale moje poranne afirmacje brzmią teraz:
   1. Planuję, ale jestem otwarty na zmianę planów. Chętnie mówię „Tak”.
   2. Jestem cierpliwy.
   3. Jestem ciekaw tego, czego nie umiem. Próbuję i sięgam po to, co dla mnie nieznane. Otwieram się na to, co nowe i nieznane.
   4. Widzę w sobie wartość, daję sobie prawo głosu, słucham siebie, ufam sobie, szanuje siebie, podziwiam siebie, kocham siebie. To jest źródełko mojego szczęścia, na które nikt inny nie ma wpływu. Daje sobie prawo głosu
   5. Dbam o swoje ciało, tym co jem, tym co robię.
   6. Staram się zawsze dawać coś od siebie, doceniać i wspierać innych. Słucham innych. Dbam o to, aby być głową i ciałem w jednym miejscu.
   7. Jestem ogrodnikiem mojej energii, dbam o to, aby dawała dobre owoce
   8. Lubie się uśmiechać, lubię się uczyć, lubię robić to co robię, najlepiej jak potrafię.
   9. Jestem wdzięczny
   10. Dziś będzie dobry dzień. Jestem ciekaw dziś, lets go
5. Ostatnie słówko o moich medytacjach i afirmacjach. Mam wrażenie, że pisząc o nich, pisze coś dla Was i dla świata absolutnie oczywistego. Że przecież wszyscy to robią i zapewne robią to lepiej ode mnie, wiec gdzie ja się wychylam ze swoimi amatorskimi, młodzikowymi obserwacjami czy korektami do tego, co robię. Mam równocześnie poczucie, że to co robię, można (i pewnie należy) robić lepiej. Że jeszcze mam dużo do skorygowania. Tekst, słowo pisane, nie zawsze oddaje emocje, więc chciałem żebyście wiedzieli, że mówiąc Wam o tym, brzmię trochę jak 6-7 letnie dziecko, które w ekscytacji mówi „tato, tato, zobacz co zrobiłem, zobacz jak mi dobrze wyszło”. Wtedy ważniejsze od tego, na ile efektywne jest to, co dziecko zrobiło, jest obserwowanie tym jak bardzo się jara swoimi nowo zdobytymi umiejętnościami. Więc dziele się z Wami emocjami początkującego jaracza, widząc w Waszych oczach cierpliwe zrozumienie „dorośnie, zrozumie”. No ale eeeeej, Jaram się.
6. Ważne ogłoszenie. Jeśli chciałabyś / chciałbyś wykorzystać czas ograniczonego wychodzenia z domu do poprawienia swoich umiejętności językowych, to mam dla Ciebie człowieka. Bartosz, ma ponad 20 letnie doświadczenie w tłumaczeniu konferencyjnym, ale też bardzo szerokie horyzonty i wiedzę z bardzo wielu dziedzin. Jakie to ma znaczenie? Otóż takie, że potrafi w języku angielskim rozmawiać (to dla poszukujących konwersacji) oraz uczyć na w zasadzie każdym poziomie. A teraz możesz przekonać się czy odpowiada Ci jego sposób prowadzenia lekcji, ponieważ przez pierwszy tydzień będzie dla Ciebie za darmo. Gorąco polecam, tym bardziej, że Bartosz ciężko pracował lata temu, żeby wyszlifować wyheblować moje umiejętności językowe. Jeśli jesteś zainteresowana / zainteresowany – odezwij się proszę do mnie, skontaktuję Was.
7. Pisałem już o tym, że Internet łączy ludzi i pozwala pewne znajomości odświeżyć. Jak się okazało, Katarzyna, która naprawdę nieprzyzwoicie odległy czas temu była „Panią Kasią”, która uczyła mnie i moich klasowych kolegów i koleżanki języka polskiego, napisała książkę. Być może w ramach odreagowania. W każdym razie, fragmenty tej książki czytają różni zdolni ludzie i pomyślałem sobie, że ja też chcę. Zanim mój wewnętrzny osioł się zdążył zorientować co jest grane, Kasia się zgodziła, a ja miałem zadanie zmierzyć się z tematem. Tak wyszło:

8. Gdybyście natomiast chcieli zobaczyć jak czytają inni, albo zobaczyć co to za książka jest, to idzie i poznajcie Naszyjnik z Turmalinem. Na zdrowie.
9. Człowiek to jest jednak kreatywna bestia. Na przykładzie treningu rosyjskiej pływaczki olimpijskiej Julii Jefimowej

No wow. Zbieram zęby.

10. Ze specjalną dedykacją dla Karoliny, matki chrzestnej mojej świadomości TikTokowej… ale i tak zobaczyłem to na Twitterze

11. No dobra. Więc jednak sięgnąłem po Netflixowego Wiedźmina. Z duszą na ramieniu. Spodziewając się najgorszego. I.. no cholera nie rozczarowałem się. Czy raczej niestety, nie rozczarowałem się. Nie wiem za bardzo z czego to wynika, ale w mojej głowie opowieść snuta przez Sapkowskiego jest „jakaś”. Bohaterowie są „jacyś”. A tu wszystko jest jakieś takie… Nie mam pojęcia czy chciałbym poznawać tę historię dalej, gdybym jej już nie znał (tak, czuję paradoksalność w konstrukcji gramatycznej tego zdania). Geralt w tym wydaniu sprawia wrażenie totalnie płaskiego. Nie znajduję w nim absolutnie nic interesującego. Yennefer – no też jakoś zupełnie nie. Broni się troszkę Ciri, ale też jeszcze wiele nie pograła. Jedyne co – chyba przypadkiem – wyszło, to Toss a coin to your witcher. Wpada w ucho. Ze smutkiem patrzę na to, jak spłaszczona właśnie została opowieść.. i mając w pamięci, że polska produkcja też tego nie dźwignęła, zastanawiam się, czy ten tekst jest w ogóle przekładalny, czy może oczekiwania wobec niego są zbyt wielkie.
12. Prawie zapomniałem. Nigdy, przenigdy nie próbujcie oglądać Wiedźmina z polskim dubbingiem. Podobno Żebrowskiemu głos podkłada Wiedźmin, ale to musi być legenda miejska, bo nie wierzę, że ktokolwiek wytrwał oglądanie tego serialu w tym modelu dłużej niż 2 minuty.
13. KIlka razy w ostatnim tygodniu usłyszałem że „świat / życie już nie będzie takie samo”. Hmm… życie nigdy nie jest takie samo. Pantha Rei, pamiętacie? NIhil novi, tylko (hłe, hłe) w nowej odsłonie. Życie już jest inne i paradoksalnie zapominamy jakie było kiedyś. Będzie inne (bo takie już jest). Chyba że będziemy żyli przeszłością. Ale to trochę podwójna strata czasu.
14. Algorytm Youtube’a potrafi zaskoczyć, proponując zupełnie w niezrozumiały dla mnie sposób materiały trochę z innego świata. I ta wędrówka poprawdziła mnie do 

a zaraz potem, na drugą nóżkę wpadło

15. Ciekawostka – czy wiecie, ile czasu zajęłoby Wam przeczytanie warunków korzystania z serwisu takiego jak Facebook, Twitter, Tiktok czy usługa Microsoftu? I cóż z tego, że nikt ich nie czyta 

16. W zeszłym tygodniu pokazywałem wam wykresy stóp procentowych z banków centralnych. No to jeszcze jeden wykresik do kompletu. Coś tu dziwnie wygląda.

Dowyjaśnienie wykresiku: Oś pionowa to wartość wyrażona w milionach dolarów. Oś pozioma to lata. Na szaro zaznaczone są kryzysy finansowe, a ta kreseczka to informacja o tym, ile pieniędzy trzymane jest przez banki w gotówce powyżej rezerw jakich oczekuje od nich FED. I jak na to nałożyć wysokość stóp (bliskich zeru) to coś tu mocno zgrzyta. Pamiętajmy, mało kto umie w pieniądz lepiej, niż banki.

17. Jestem zafiksowany na edukacji (pisałem o tym w tygodniówce, pisałem o tym juz kilka ładnych lat temu). Martwi mnie to jak traktujemy nauczycieli i jakie to ma konsekwencje dla społeczeńśtwa, dla gospodarki. A teraz zobaczcie, jakie to ma konsekwencje dla dzieci:

18. O co mi chodzi pytacie, jakie konsekwencje mam na myśli?

(…) zobaczyłam, że na lekcji uwaga W SZKOLE można się czuć dobrze i nie tak jakby się było tam z przymusu (…).

Pisze to mądra dziewczyna (wnoszę z całości wypowiedzi) i ona zobaczyła, że w szkole może czuć się dobrze. W miejscu, w którym przez 12 lat spędza kilka godzin dziennie, przez około 200 dni w roku? Jak totalnie różne mogłbyby być efekty edukacji, gdyby młodzi chcieli i widzieli sens chodzenia do szkoły, dlatego że to może być ciekawe, interesujące. Uczenie się, może być fajne. Interesujące. Otwierające. A uczennica zauważa, że może się na lekcji czuć dobrze. Where did we go so wrong.

19. I żeby nie było, że ta młodzież taka cudowna: 

20. Michał Szafrański zakłada Klan Finansowych Ninja. O programie można przeczytać więcej tu: https://www.klanfinansowychninja.pl ; Moja pierwsza reakcja „ooo, na bogato”. Dokładnie taka była.

Dokładnie tak napisałem do Marty, z którą komentujemy sobie rzeczywistość. Uznałem, że propozycja rocznego kosztu rzędu 450 złotych (w przedsprzedaży) do nawet 800 złotych na takie miano zasługuje.

21. A potem poszedłem poćwiczyć, pod prysznic i przespałem się. I muszę przyznać, że zacząłem weryfikować swoją opinię. no bo tak:
    1. Patrzę przez pryzmat zakupu za 450 złotych / rok. I myślę sobie – to (jednorazowo) duży wydatek. Ale równocześnie, wydaję powyżej tej kwoty na codzienne ćwiczenia, i jakoś za przesadnie drogie tego nie uważam.
       — dygresja—
       W tym miejscu musze złożyć na siebie donos, bo obiecywałem sobie, że wykupię to (Seven App) w końcu na rok i przynajmniej trochę tu oszczędzę. Do it Wit.
       — koniec dygresji—
       Rozważałem zakup Masterclass za blisko 800 złotych rocznie… i też się nie zdecydowałem, bo uznałem za drogie. Jestem patronem i płacę 15 złotych miesięcznie wspierając czysto rozrywkowego twórcę. A wiedza Michała jest cenna. Więc… nie, to nie jest drogo. Ale to nie oznacza, że to jest dla mnie.
    2. Poza tym, Wicie, porządkując swoje finanse uznałeś, że warto poświęcać też trochę pieniędzy na edukację. A wiesz też, że dużo się od Michała i jego wiedzy nauczyłeś.
    3. Bo tu druga rzecz, co to jest za produkt.. Mam trochę wrażenie, że tu jest jeden podstawowy byt, nazwijmy go „early access” opakowany w wiele „nice to have” rzeczy, ale raczej niewiele dodających do „twardej” wartości”. Plus, jest to forma zaufania wobec tego co Michał stworzy.
    4. Tylko cały czas pytanie, czy to jest dla mnie. Czy skorzystam z tego. A jeśli nie skorzystam, to czemu ma mnie boleć, za ile Michał to sprzedaje? I to pytanie – czy to jest dla mnie – jest kluczowe. Bo merytorycznie znając Michała, będzie dobrze.
    5. I jeszcze jedna rzecz – jeśli przez rok choć raz pojawi się jedna myśl / jedna oferta / jedno zdanie, które wpłynie na moją codzienność, wpłynie na moją efektywność, wpłynie na moje zarobki, to te 450 złotych może się bardzo szybko zwrócić.
    6. Tak więc mam czas do 12 maja na decyzję. Ale jak moje przemyślenia bedą się zmieniać w tym tempie, to mam wrażenie, przypuszczenie graniczące z pewnością, że wiem jak to się skończy.
22. Kilka zdań o zaufaniu w dobie wirusa. Zaufanie podkopywane przez brak umiejętności (bo my Ci zaufaliśmy. Zaufaliśmy, że umiesz i potrafisz, a teraz widzimy, mamy obawę, że jednak nie umiesz za bardzo i to nasze zaufanie nadwyręża). To trochę jak kupienie sobie drogich butów, albo uszycie drogiego garnituru. Płacisz i ufasz, że oddałeś zadanie w ręcę specjalisty. Głupio się dowiedzieć, że kiedy chcesz zacząć korzystać z butów czy garnituru, one obcierają, podeszwa jest dziurawa, sznurówki się drą, a garnitur ma ciut przy krótki rękaw, trochę za bardzo pije pod pachami i w kroku. Nawet jeśli to nie jest niemożliwe do chodzenia, to jednak na każdym kroku przypomina o tym, że robota jest spieprzona.
    
    To teraz pytanie jakim zaufaniem (i jakie powinnismy mieć oczewiwanie) wobec partnera biznesowego, któremu oddajemy blisko polowe wszystkiego co zarobimy? Codziennie, co rok. Ponieważ „blisko połowę” brzmi dość abstrakcyjnie, skorzystam z pojęcia dnia wolności podatkowej. Mówiac blisko połowę Wszystkie pieniądze które zarobiłaś / zarobiłeś w 2019 roku do 8czerwca 2019 wydałeś na Państwo. Całkiem spora inwestycja. Całkiem spore, rokrocznie zobowiązanie.
    
    Więc… ja bym jednak chciał być zadowolony z tego, co kupuje za taki pieniądz, poświęciłbym trochę czasu na to, na co je wydaje.
23. A jeśli ktoś mówi, żebym nie kozaczył (@Marcin), bo to ile wydajemy na państwo jest najwyraźniej niewystarczające, dopowiem, że kiedy ktoś oczekuje od nas inwestycji premium, najpierw fajnie by było, żeby pokazał jak umie mądrze zarządzać produktem podstawowym, a nie obiecywał, że dopiero jak rozbije bank to on nam wszystkim pokaże. Poza tym, zdaje się, że przez ostatnie lata, odkąd wstaliśmy z kolan i przestaliśmy być w ruinie, płynnie przeszliśmy do trybu krainy mlekiem i miodem płynącej.
    Wszyscy chcielibyśmy pracować w lovebrandach, a jednak (wbrew obietnicom szarlatanów) nie wszyscy mogą lovebrandem być.
24. Zaufanie może być także podkopywane przez to, co się mówi, czego się nie mówi i jak się to mówi. Bartek Pucek pokazał, jak o zarażeniach informuje Islandia. Tylko że… nawet gdyby tak dane pokazywało nasze Ministerstwo i Minister Zdrowia, czy Premier czy Telewizja publiczna, to w obecnej sytuacji, nadal ciężko by mi było im zaufać. To co mówią, to jak mówią, to jak zmieniają zdanie w krótkim czasie bez słowa wyjaśnienia, to jak traktują pytających, to jak bezczelni są na każdym kroku sprawia, źe im nie ufam.
    I to jest problem, bo oni w którymś momencie będą chcieli żebym zaufał ich diagnozie „teraz już możesz wyjść”. Będą chcieli, żebym zaufał państwu. Nie tylko ze swoimi zarobionymi pieniędzmi, ale ze swoim zdrowiem i źyciem. Ze zdrowiem i życiem moich ludzi. Mam z tym problem.
25. To nie jest tylko problem w PL, bo można odnieść wrażenie, że nikt nigdzie na świecie nie ogarnia tego, w jakiej skali epidemii żyjemy (plus nie umiemy tego ogarnąć, bo ludzie nie ogarniają wyobraźnia dużych liczb) ale mój problem polega na tym, że mieszkał w Polsce, Polsce,, tu tu tu tu tu. I telewizja Polska państwowa rządowa jak ją zwał, na każdym kroku mi mówi, że jest super i o co mi chodzi, mamy świetny rząd i super prezydenta, ci ludzie to Naprawdę wspaniali fachowcy. No jakoś im nie wierze.
26. Ech, miałem już o tym nie pisać. Chciałem ten czas przeznaczyć na czytanie, ale czytając pojawiły się w mojej głowie skojarzenia, a od tych skojarzeń przylazłem składać punkty. I cztery (z tym pięć) pojawiły się za jednym zamachem.
27. Kiedy pojawiły się pierwsze komentarze dotyczące CoVID-19, mówiliśmy (w tym ja) albo że „hola hola, grypa jest groźniejsza”, i zderzaliśmy się z drugą opinią „ej, ale to nie jest grypa!”. I wiecie co, chyba wszyscy mieliśmy racje. CoVID-19 nie jest grypą, ale grypa może być groźniejsza i nie, nie jesteśmy na nią lepiej przygotowani. Rzecz w tym, że z grypą jesteśmy oswojeni (bo co roku jest sezon na grypę), a po drugie na grypę mamy przecież szczepionki. Tylko że (i tu muszę znaleźć źródełko) ze skutecznością tych szczepionek może być różnie. Ważna uwaga – nie dołączam do grona antyszczepionkowców, nie próbuję twierdzić że szczepionki są złe, podnoszę tylko argumenty, zachęcające do sprawdzenia efektywności szczepionek na grypę, bo tu możemy się mocno zdziwić (ja się zdziwiłem, spodziewając się skuteczności porównywalnej do tego, jak radzi sobie np. szczepionka na ospę, czyniąc te chorobę niemal nieistniejącą).

A catastrophic influenza pandemic will unfold like a slow-motion tsunami, lasting six to eighteen months. In 1918, there were three distinct waves of disease over a two-year period, and that is what we could face again.

Deadliest Enemy: Our War Against Killer Germs

Our best estimate today is that only $35 to $40 million of public and industry support globally is being spent on researching game-changing influenza vaccines. This investment pales in comparison to the $1 billion spent annually on HIV vaccine. Imagine what we could do if research on a game-changing influenza vaccine was funded at a similar level to HIV and done in a coordinated and collaborative manner.

Deadliest Enemy: Our War Against Killer Germs

28. I jeszcze ostatni cytat spinający wątek polityczny i wirusowy.

what gets counted is what gets acted upon. Therefore, I have always stressed disease surveillance: the science of finding and counting cases. This is critical. If we don’t know about a disease or outbreak, we can’t do anything about it.

Deadliest Enemy: Our War Against Killer Germs

29. To były chyba ostatnie cytaty z tej książki, gdyż jest ona na szczęśliwym wykończeniu. Czasem strach ją czytać. A równocześnie, ciężko odłożyć i przestać.
30. Zaznaczę jeszcze, że tak jak wspominałem na FB – obiecałem sobie nie patrzeć na statystyki i chociaż czasem musiałem się gryźć w plecy i nadgarstki, udało się. Popatrzę dopiero jutro, po opublikowaniu tego numeru.
31. Ci z Was, którzy są zapisani na mailowe powiadomienia, powinni znowu dostawać dobrze maile. Mam nadzieję. Korzystam z mailerlite.com i z jednej strony korzystam z dobrze poukładanego UX serwisu, z drugiej dzięki dobremu działowi obsługi udało się (aczkolwiek to się okaże dopiero przy wysyłaniu tej tygodniówki) rozwiązać problem wpadania wiadomości do spamu. Gdybyście mieli jakieś uwagi względem maili, które otrzymujecie – dajcie proszę znać.
32. To też jest miejsce w którym słówko należy się nazwa.pl; To firma, w której mam hosting i trzymam domeny i która jest droga i często trudna (jak choćby wymagając listownego potwierdzenia chęci otrzymania kodu transferującego domenę) i jednym z moich zadań na rok 2020 jest pożegnać się z tym usługodawcą, to muszę równocześnie przyznać, że narzędzia które oferuje do samodzielnego ustawienia rekordów DNS domeny oraz wsparcie przez czat jest wygodne. I ładnie szybko działa. Natomiast cały czas mam ochotę się z nimi pożegnać. Tylko alternatywy jakoś znaleźć nie mogę.
33. Wszystko wskazuje na to, że to był ostatni numer tygodniówki przygotowany na darmowej wersji Notion, gdyż chwilę sprawdziłem i okazuje się, że zbliżam się do końca darmowego obszaru i… cholera, po ponad dwóch miesiącach korzystania z tego narzędzia, wiem, że weszło mi w nawyk, wciąż jeszcze wykorzystuję ledwie niewielką cząstkę jego możliwości, ale błyskawicznie stał się moim podstawowym edytorem tekstu wszelakiego. Będzie płacone… Tzn dopiero za chwilę, bo mam jeszcze niewykorzystane „kredyty” w wysokości niewiele ponad $20 co pozwala na 4-5 miesięcy korzystania z płatnej wersji bez sięgania do mojego portfela (a jeśli ktoś z Was skusi się skorzystać z narzędzia wykorzystując mój link afiliacyjny, to nawet i dłużej, ale i dla Was będzie to korzystne;-)). Piszę to wszystko żeby wam powiedzieć – zaprzyjaźniliśmy się z tym narzędziem.

Już o tym wspominałem, ale będę wspominał jeszcze mnie raz. Jeśli jeszcze nie wiesz komu przekazać swój 1% podatku, przekaż go proszę na pomoc Iwonie Englert-Woźniak .

Dane do PIT’a:
Fundacja Pomocy Osobom Niepełnosprawnym „Słoneczko”
KRS: 0000186434
Cel szczegółowy: 23/E Iwona Englert-Woźniak

[wd_hustle id=”3″ type=”embedded”/]

1. 10 kwietnia. 10 lat temu. 10 rocznica największej współczesnej polskiej tragedii. Zobrzydzona wszystkim do tego stopnia, że nawet nie ma obchodów. Koszmar. To nie była ani nie jest tragedia, która dotyczyła jednego człowieka. To była i jest tragedia narodu, którą, mam niestety wrażenie, sprywatyzował.
2. A przy okazji doskonała sposobność dla pewnego niewysokiego posła, aby upokorzyć wszystkich dookoła siebie. Jak to jest, że na życzenie człowieka, który formalnie nie sprawuje żadnej władzy, przepisy łamią marszałek sejmu, premier państwa. Jakim cudem na czele państwa mamy układ mafijny? Który, przy tym wszystkim, toczy otwartą wojnę z sądami. Przecież tym się powinna zająć prokuratura… aa.. no właśnie.
3. Dziwne były te święta. Takie… ekstremalnie w strefie profanum.
4. Czy wiecie jaki jest największy nominał amerykańskiego banknotu? W europie mamy 500Eur, w Polsce – 500zł. A w Ameryce? Studolarówka jest najwyższym nominałowo banknotem. Niby oczywiste, ale nie spodziewałem się.
5. W dobie samodzielnego regularnego gotowania, kiedy zaraz po papierze toaletowym najbardziej poszukiwanym (i niedostępnym) produktem stały się drożdże, oto on. Przepis który uratuje Wam życie:

A przy okazji, mąkę możecie zamienić na dwa ziemniaki. Ugotowane i rozgniecione.

6. Myślę, że ostatnie czego się po mnie można spodziewać, ale po tym, jak sprawiłem że mój telefon jest czarno biały (a nie zepsuty), że pochowałem mnóstwo aplikacji, że zablokowałem Safari (serio, juz drugi miesiąc to trwa i nie żałuję), teraz zaproponuję Wam grę. Taką… inną 😉 Grę, bez której nie dowiedziałbym się, czym jest Neko-Neko, Agetori czy Akihi. Ani że są takie kraje na świecie, które mają swoje własne określenie na przerzucanie jedzenia w buzi, bo jest zbyt gorące, aby je połknąć.

Gra nazywa się Stiky Terms: 

7. Z rzeczy przyjemnych, trochę w tym tygodniu wróciłem do medytowania. Troszkę wcześniej udaje mi się wstawać i regularnie sięgam po chwilę na skupienie na oddechu. I akurat teraz (taka koronawirusowa promka) jest darmowy kurs medytacji z mantrą w apce Oak Meditation.
8. Czy te wykresy z czymś się Wam kojarzą?

Zapewne nie, a trochę powinny. To są zebrane historyczne dane dotyczące poziomu stóp procentowych banków centralnych odpowiednio w Stanach, Europie i w Polsce. I generalnie determinują, na ile opłacalne jest oszczędzanie. I można odnieść wrażenie, że od dłuższego czasu jakby nie jest. Co razem z rosnącą inflacją i nadchodzącymi trudnymi ekonomicznie czasami jest cholernie nieprzyjemną perspektywą. To co w tych wykresach mi się najmniej podoba, to trend, który się od dawna utrzymuje i dowodzi mi raczej, że wszelkie hamulce puściły.

9. Że te stopy procentowe są pojęciem abstrakcyjnym z innej planety? Nie wiem kiedy ostatnio sprawdzaliście oprocentowanie na Waszym koncie oszczędnościowym, bo ja dziś dostałem od Aliora informację, że konto oszczędnościowe będzie miało oprocentowanie 0,5 %; Nie, nie pomyliło mi się miejsce przecinka. Trzymanie pieniędzy w banku ma efektywność trzymania pięniędzy w szufladzie. Poczytajcie u Samcika, poczytajcie na bankierze. Ja się na tym nie znam. Na pewno coś pomyliłem.
10. Za to kredyt mogę wziąć w Aliorze na 13%, 17% albo 24% RRSO. Pyszne to jest. Przepyszne. Tylko trochę cierpkie.
11. Zawsze mi się wydawało, że na wszystko mam czas. Niezależnie od tego, że nie ze wszystkim z czym powinienem być (zawodowo), byłem na czas, miałem takie przeświadczenie, że na wszystko na czym mi zależy, mam czas. Że zdążę. Że mam więcej czasu, niż rzeczy, na które będę go poświęcał. Cały czas mam na myśli swoje rzeczy.
    
    Nie mowie tu o perspektywie tego, co zrobię w życiu (gdzie pojadę, co zjem, kogo spotkam, jaki projekt zrealizuje). Raczej mam na myśli taką najbardziej codzienną z codzienności.
    
    Że będę miał czas na czytanie książki, szkicowanie, pisanie, uczenie się, słuchanie podcastów, bycie na bieżąco z wybranymi newsletterami i… i cholera czuję, ze nie wyrabiam się na zakrętach. Co gorsza, to jest ten moment, w którym czuję, że muszę zacząć wybierać sobie to, na co chcę swój czas poświęcić. Bardzo, bardzo mi się to nie podoba, ale z drugiej strony, nie ma wyjścia. Bo robienie wszystkiego na aby aby jest bez sensu.
12. To podejście wymusza racjonalizację. Ile czasu poświęcę na bloga i newsletter. Ile czasu poświęcę na rysowanie. Ile na czytanie. Z czego zrezygnuję. Z czegoś muszę. Na razie mocno wjechało ograniczenie youtube’a i Netflix’a (i pokrewnych). Rykoszetem obrywają newslettery, które już się spiętrzyły. Boję się tego, co będzie kolejne.
13. Jeśli to jest ta dorosłość, to oficjalnie oświadczam, ona mi się bardzo nie podoba.
14. Z mojej głowy nie znika wątpliwość związana z sensownością moich tygodniówek. Nadal zachwyca mnie utrzymywana w kolejnych tygodniach własna regularność, tak głowię się, czy zasadnym jest poświęcanie na to czasu i pozwalanie też na to, aby uwagę kradły statystyki (czy może ktoś z Was jednak czyta). Przyznaję, troszkę w związku z punktem 12 przeszło przez mi myśl – Wicie, to się efektywnościowo nie spina. Ten czas mógłbyś pewnie lepiej wykorzystać. Więc.. tak, mam to pytanie z tyłu głowy.
15. I właśnie wtedy, szukając sposobów na lepsze wykorzystanie Notion* (bo cały czas mam wrażenie, że wykorzystuję go w bardzo niewielkim stopniu), trafiam na materiał o budowaniu w nim kalendarza notatek z tego co się czyta, ogląda, słucha.

16. Więc.. właśnie trafiliście na taki mój nieuporządkowany notatnik skojarzeń wszelakich.
    * zaszywam linkę afiliacyjną. A Was zachęcam do skorzystania z Notion właśnie.
17. Kilka kolejnych cytatów z kursu o finansach, który nadal realizuję:

But see there’s a fundamental human error here, that we focus on little things and we panic at little bets. You should be doing, I don’t know if you’re ready for it. If I actually offer it, I should have asked for a show of hands, if I offered you a coin toss like that, you’d take it, right?

I assume, at least if you learn anything from this course about rationality, you should do it. Any time you get a bet like, it’s a small bet, you should, with a positive expected value, expected utility theory says you take it because there’s not much concavity to the utility function, but people don’t.

Robert Shiller

You’re always worried about little losses today.

We worry so much about losing money, we don’t have the idea that on average I’ll be fine. I just don’t, but you don’t feel you don’t feel that way. Any time that you make a loss, you kick yourself and you feel bad. So you don’t want it, you don’t want to take that chance.

Robert Shiller

We live in an economy that incentivizes people to capitalize on your psychological quirks. And they strongly incentivize people to do that. That’s what the profit motive is all about.

Robert Shiller

18. Jeszcze jedno dziwne pytanie. Tak dobre, jak pytanie o to, co się dzieje z kaloriami, które zjadamy;) Co czyni gospodarkę niemiecką tak wiele lepszą od innych gospodarek europejskich. Bo że są mocniejszym gospodarczo państwem od nas, to zawsze tłumaczymy efektywnością komunizmu i tego, że Polacy zawsze oszukiwali wrogi system. Więc mamy wymówkę w postaci kilkudziesięciu lat „niedoróbki”. Ale co czyni Niemców bardziej efektywnymi od Francuzów. Albo Anglików? Czy to jest kwestia narodowościowa? Wychowania? Uporu? Niby jesteśmy podobni, mamy tyle samo rąk, tyle samo nóg. Jemy mniej więcej tyle samo i nasza doba też trwa 24godziny. Co sprawia, że są inni? A może nie są inni, o to wszystko efekt inaczej składanego procentu…. Hmm… chyba muszę doczytać. 
19. Cały czas mamy wrażenie, że obecna epidemia jest czymś historycznie wyjątkowym. Że to niby czarny łabędź. Zjawisko, którego nie sposób przewidzieć, bo historia go nie zna. Hmm… Tylko że nie trzeba sięgać daleko (w czasie) aby zobaczyć bardzo podobne wydarzenia – rozprzestrzenianie się SARS czy MERS w odpowiednio 2003 roku i 2012. I wiecie co jest najgorsze? Nie to, że nie potrafiliśmy go przewidzieć, najsmutniejsze jest to, że nie potrafiliśmy wyciągnąć wniosków i się przygotować. Jedyne co różni SARS i MERS od Covid-19 jest to, że w przeciwieństwie do poprzedników, ten wirus jest tu. Kilka smutnych cytatów dotyczących SARS. Smutnych, bo cholernie znajomo brzmiących.

“The only tools we had to control SARS were ones we’ve had for hundreds of years.”

Deadliest Enemy: Our War Against Killer Germs

And it’s not just the emerging world that isn’t prepared. As Klain noted, “There is not a city in the U.S. with more than three isolation beds, other than New York. New York has eight.”

Deadliest Enemy: Our War Against Killer Germs

What eventually stopped the spread was not high-tech medicine, since there wasn’t any specific treatment for SARS. Instead it was implementing impeccable infection control, including isolating patients and making healthcare workers wear protective gear, and then intensive follow-up of both healthcare workers and community contacts, with immediate isolation if they showed any early symptoms of SARS. By mid-May, it looked like the outbreak had tapered off, and Ontario lifted its state of emergency. Within days of the proclamation, the hospitals started filling up again with infected patients. Containment efforts went back into a full-court press, and it took another five weeks before SARS was truly under control in Toronto.

Deadliest Enemy: Our War Against Killer Germs

That’s the challenge of proactive public health practice. If you prevent something from happening because of your actions, you’ll always be second-guessed as to whether the action was necessary.

Deadliest Enemy: Our War Against Killer Germs

20. Mam z tym cholernym wirusem jeszcze jedno spostrzeżenie. Jesteśmy tacy przekonani, że szczepionka jest już za rogiem. Że nasza nauka taka mądra i taka efektywna. I tacy już jesteśmy wszystkopanowujący. No to… Cóż… Taki wirus HIV jest z nami od lat 60 XX wieku, od 1981 zaczęliśmy się z nim mierzyć na poważnie, i już 20.. 40 lat póżniej mamy jedynie blisko 40 milionów chorych i około 800 tysięcy śmierci rocznie, związanych z tym wirusem. Za to szczepionka na SARS, który też był poważnym problemem ludzkości, nie tylko nie powstała, ale jeszcze zostawiła branżę farmaceutyczną z niemałymi długami. Nie próbuję powiedzieć – nie znajdziemy szczepionki na CoVID-19 (serio, nie chciałem sie uczyć tego nowego słówka). Chcę powiedzieć – jeśli jesteś pewna / pewien, że szczepionka jest już tu, hold your horses.
    źródło danych HIV: https://www.unaids.org/en/resources/fact-sheet
21. A może jednak czegoś się przy okazji tej epidemii nauczyliśmy?

22. Choć prawdę powiedziawszy spodziewam się, że na pytanie „czego nauczyła nas epidemia Covid-19” odpowiedź będzie brzmiała:

23. Na zakończenie myśl o tolerancji. Oczekujemy jej, zwłaszcza od innych. I jesteśmy tolerancyjni, zwłaszcza wobec rzeczy, wobec których należy być / wypada być tolerancyjnym. I jesteśmy tacy mądrzy i tacy ponad wszystkich innych nie tolerancyjnych. A próbowaliście być tolerancyjni wobec ludzi, z którymi się fundamentalnie nie zgadzacie? Na przykład wobec wyborców tej drugiej opcji? Już nie tak łatwo, już nie tak przyjemnie. Sztuką tolerancji jest być tolerancyjnym, akceptować i szanować, kiedy dla nas to jest niewygodne.
24. Z jakiegoś powodu na mojej skrzynce pojawił się (wyrwał się wszystkim filtrom antyspamowym) mailing od Instapaper, narzędzia z którego nie korzystam od bardzo dawna (można liczyć to w latach). Było to dla mnie na tyle zaskakujące, że dążąc do Inbox zero rzuciłem okiem co tam się znalazło i trafiłem na taki cytat:

You should, intentionally and tactically, decide which piece of information you can do without, for now. But you should also, intentionally and strategically, decide when to pay back that debt.

https://amir.rachum.com/blog/2016/09/15/knowledge-debt/

Za pierwszym razem nie bardzo zrozumiałem w czym rzecz , wiec postanowiłem zerknąć czego ta myśl dotyczy. A dotyczy uczenia się, i tego, że nie zawsze i nie wszystko musisz od razu rozumieć, żeby robić coś nowego, innymi słowy – najpierw praktyka, złap bakcyla, a potem zacznij szukać wiedzy aby zrozumieć lepiej, co tak właściwie robisz. Nie mniej jednak, przyjdzie moment kiedy teorii Ci zacznie brakować i będziesz nadrabiać.

25. Jak (być może) pamiętacie przygotowałem newsletter. Przygotowałem zapis, który na stronie się ładnie prezentuje (choć Łukasz twierdzi, że jest cudownie podobny do reklamy węgierskiego kursu językowego), przygotowałem nawet wysyłkę i wiecie co… #nikogo. No nic, nie tracimy nadziei. Może kiedyś nauczę się / zacznę jednak stosować jakąkolwiek formę reklamy. Choć pewnie nie.

Już o tym wspominałem, ale będę wspominał jeszcze mnie raz. Jeśli jeszcze nie wiesz komu przekazać swój 1% podatku, przekaż go proszę na pomoc Iwonie Englert-Woźniak .

Dane do PIT’a:
Fundacja Pomocy Osobom Niepełnosprawnym „Słoneczko”
KRS: 0000186434
Cel szczegółowy: 23/E Iwona Englert-Woźniak

[wd_hustle id=”3″ type=”embedded”/]

Wcześniejsze wpisy, które powstały w ramach tygodniówki:

Czy w 2020 będę pisał więcej? Może…
Dotrzymując obietnicy, wyrabiając nawyk – tydzień 2
Zabawa co tydzień zaczyna się od pustej kartki
Inspiracja bezczelnie czycha wszędzie – moja tygodniówka
Nawet na urlopie tygodniówka się sama nie napisze…
Tydzień możliwie spokojny, ale za to czwartek na wkurzeniu
Na księżycu jest piasek, a ja czuję, że dostałem medal
Gromadź wiedzę. Zatrzymaj panikę.
WWW. Wartość, wdzięczność, wyrozumiałość. In-between moments
Gdy żyjemy tylko jednym tematem
Spóźniona tygodniówka, na dziwny czas
Tygodniówka w terminie. Akurat do porannej kawy.
Tydzień pod znakiem edukacji
Pstryczek w nos prokrastynacji i… tanio na newsletter zapiszę

1. Kiedyś z Martą przy okazji spaceru po Poznaniu szliśmy obok trwającej budowy na której w najlepszy pracowały Żurawie. Wszyscy widzieliśmy żurawie już w trakcie pracy (zwykle pojawiają się na wiosnę – prawda, inżynierze Polewa?) ale… jak takie żurawie się stawia? tak: 

2. Whats wrong with me? Szukam ćwiczeń do rysowania, a trafiam na takie rzeczy.  I cholera.. do mnie trafiają. Cieszą mnie takie znaleziska.

3. Od czasu do czasu, robię porządki na Niecodziennym. Często z doskoku, często bez głębokiego rozmysłu, bardzo często są to rozwiązania ad hoc’owe, po których potem muszę sprzątać. Pomyślałem sobie, że skoro udaje się utrzymać pewien rytm, to może warto jednak nieco poważniej pomyśleć o budowaniu bazy newsletterowej. Bo ja mocno wierzę w e-mail marketing, tylko dotychczas w swoich prywatnych projektach rzadko kiedy z tego korzystałem. Więc.. pojawiła się nowa forma zapisu – będzie wyjeżdżać przy scrollowaniu tego postu – spokojnie, zauważycie. Próbuję też pożenić tę wtyczkę, z systemem wysyłki maili (mając nadzieję, że nie będą wpadać do spamu). Zamierzam też troszeczkę zmienić to, jak będą wyglądały trafiające do Was powiadomienia o nowych wpisach. Dużo zmian na raz. Coś musi pójść nie tak;-) Wytrwajcie.
4. Czy ja już mówiłem, że drażnią mnie rzeczy sprzedawane w abonamencie? Poszukując wtyczki, która pomoże w ogarnięciu formularza i narzędzia do obsługi wysyłki newslettera, większość rozwiązań sprowadza się do opcji miesięcznego kosztu. I o ile nie mam dużego problemu z regularnym opłacaniem się za wysyłkę maili, o tyle nie rozumiem, czemu plugin formularza ma być co miesięcznym kosztem. Ja wiem że twórcy chcą na nim zarabiać, ale o nawet jeśli byłbym skłonny zapłacić raz, to nie czuję się komfortowo z oczekiwaniem płacenia kolejnego abonamentu. Zdecydowałem się na Hustle (darmowe) i MailerLite (na moją skalę darmowe, a linkę daję afiliacyjną). Widać, żem Krakus, c’nie?
5. No to jak już wybrałem MailerLite, to przygotowałem też dwa maile, które do Was.. tzn do tych z Was, którzy się zapiszą, na mój newsletter, trafią. Te maile są trochę przewodnikiem, co na Niecodziennym można znaleźć, ale też będzie zestaw 10 tekstów które uważam za swoje najlepsze. I nie, nie było mi łatwo je wybrać. Jakie teksty wybrałem? No żeby się o tym przekonać, trzeba się na newsletter od Wita zapisać. A jak się na ten newsletter zapisać, którędy? Tędy:

I możecie się spodziewać że Was będę prześladował z tym komunikatem w różnych dziwnych miejscach na blogu. Ale tylko troszeczkę.

6. Jeszcze w temacie wykorzystywania wiedzy zawodowej do projektów prywatnych.. no cóż, nie stosuję się do swoich rad. Nie bez przyczyny mówi się, że szewc bez butów chodzi. Tu niby obów jakiś jest, ale z reklamowaniem samego siebie i swoich treści jakby trudniej.
7. Planowanie. Staram się od początku roku trochę lepiej podejść do tematu organizacji siebie i planowania swojego czasu. Książka „stop prokrastynacji” i wszystkie inne mądre ludzie wspominają o tym, żeby nie tylko zadbać o ograniczenie rozpraszaczy, ale żeby lepiej określić zadania, mieć je spisane. Próbowałem do tego wykorzystywać Notion, ale o ile znakomicie mi się sprawdza do pisania notatek (jak choćby tej) to nie do końca wygodnie planuje mi się z nim mój czas. Szuka narzędzia, które pozwoli mi w poniedziałek rano poświecić 30 – 45 minut na to, żeby określić co w tym tygodniu chcę zrobić, a potem – w razie potrzeby – wejść na poziom dnia. Chciałbym móc to rozbić na trzy aspekty – praca, dom, blog. I chciałbym, żeby to było wygodne. I dostępne (jak notion) na każdym urządzeniu, z którego korzystam. Ja to mam wymagania.
8. Tak, wiem, kartka papieru by wystarczyła.
9. Próbowałem wielu różnych programów i programików. I rzadko kiedy udawało mi się trafić na takie, ktore by mi na dłuższa mete pomagaly. Zatem mamy podejscie numer fyfnaście. Tym razem próbujemy pracować na any.do;
10. Wracamy do proby pisania bezwzrokowego zgodnie z prawidlami tej sztuki. jest pokracznie. trudna sztuka odzwyczajabnla sie ze złych nawyków. a te klawisze, ktorch szukam, sa nadal w tych samych miejscach w ktorych byly, tylko moje palce sa w innych, aua. czuje sie pokracznie
11. Ksiażki. Gdyby tworzyć listy rankingowe osób mierzonych w książkach kupionych, a nie przeczytanych byłbym w tym mistrzem. Kolejne dwie kupione. Tym razem padło na Building a StoryBrand: Clarify Your Message So Customers Will Listen oraz Loonshots: How to Nurture the Crazy Ideas That Win Wars, Cure Diseases, and Transform Industries. Czy mam coś na swoje usprawiedliwienie? Tylko tyle, że promka była. I że kupuję elektroniczne wydania. Tak, już nie raz obiecywałem sobie, że nie kupię już ani jednej, dopóki nie przeczytam wszystkich, które mam na czytniku. Troszkę się wstydzę.
12. Odnośnie punktu 6. W poszukiwaniu rozwiązania, które miałoby mi służyć do organizowania pracy, zmarnowałem/straciłem/przeznaczyłem już godzinę czy dwie. Moja głowa taka mądra. Mam nadzieję, że to jednak inwestycja i planowanie wejdzie w trochę lepszy, ciut bardziej efektywny tryb.
13. Miałobyć efektywnie, ale czy wiedzieliście 404 na amazonie? Bo ja widziałem. A wygląda o tak:

14. Ładna. Gdybyście byli ciekawi, to psy amazona możecie spotkać tu: https://blog.aboutamazon.com/working-at-amazon/how-much-does-amazon-love-dogs-just-ask-one-of-the-6-000-pups-that-work-here?utm_source=gateway&utm_medium=404
15. Nie wiem czemu dopiero teraz o tym pomyślałem, ale zderzając sie z potrzebą, uznałem, że czasem dobrze by było móc dodać sobie coś w rodzaju opisu do pliku na komputerze. Nie tag, nie filtr, nie flagę, tylko komentarz. Jak się na przykład ma dużo prezentacji z różną treścią, a nie chce się kilka razy do pliku zaglądać, żeby sobie przypomnieć, że to jednak jest w innym miejscu, to może być przydatne. Jak się okazuje, na MacOS można dodawać takie właśnie komentarze do pliku i wyświetlać je / mieć do nich wgląd na poziomie findera. Można potem także z wykorzystaniem spotlighta szybko wyszukać. Mega wygodne. Z jednej strony korci mnie, żeby wam to opisać dokładniej, z drugiej to będzie niepotrzebne rozwleczenie tego wpisu. Zapewne będzie z tego krótka notka;-)
16. Zwątpiłem w Notion i musiałem szybciutko z podkulonym ogonem do Notion wracać. Okazało się, że programy typu todo są nadal programami todo i trochę jednak nie tego szukam. Tzn trochę tak, a trochę nie do końca. W każdym razie po mniej więcej trzech minutach okazało się, że Any.Do, który sprawia wrażenie bardzo fajnego rozwiązania, jest… nie dla mnie.
    Ja potrzebowałem narzędzia, które pozwoli mi zaplanować na jednej stronie (przestrzeni) zgrubne tematy na dany tydzień podzielone względem obszarów, a potem w razie czego da miejsce na podzielenie tego na poszczególne dni. I jak zacząłem pisać to sobie w any.do, to zaraz się okazało, że na wpisaniu czegoś w „muszę to zrobić tego a tego dnia” cała zabawa się kończy. A ja potrzebuję żeby można bylo w to kliknąć i się w danym miejscu wypisać. I jeszcze chciałbym, żeby można bylo stworzyć taki szablon, który będę mógł wypełniać w każdym tygodniu. I wtedy uświadomiłem sobie, że takie rzeczy, to ja mogę tylko w Notion robić.
17. I jeszcze było by fajniej, gdyby można było dodać kolorki, żeby to było miłe dla oka. I wiecie co, to też się da zrobić. I dzięki temu mój szablon tygodnia prezentuje się tak:

18. I jest też przewygodna opcja dodawania kolejnych tygodni i rzut oka na wszystko:

A ten plusik tam pod New oznacza, że mogę sobie szybko nowy tydzień wygenerować. A ten statusik tam kolorkiem zaznaczony, pokazuje mi szybciutko, który tydzień jest teraz wagi najważniejszej. Lubię to.

19. Czy ja właśnie dałem w nos swojej prokrastynacji? To pewnie za dużo powiedziane, ale… wypełnianie tego planera robi mi dobrze. Także.. przepraszam Notion, dziękuję Notion.
20. Swoją drogą, to zwykle pisałem na końcu notatki, ale teraz jest do tego doskonała okazja. Polecam spróbowanie tego… rozwiązania (czyli Notion właśnie). Do robienia notatek. Do planowania rzeczy. Do planowania tygodnia. Do przygotowywania wpisów na blogu. Ta Notka powstała w Notion, a ja zostawiam tu link, z którego jeśli skorzystasz i spróbujesz tej aplikacji, ja dostanę ekstra środki na korzystanie z tego narzędzia (wolę, żeby to było jasne).
21. Małym witałem po sieci przeszły widoczki gór, które wyglądają jak śpiąca kobieta. Ładne obrazki, nie powiem. Zdecydowanie robią wrażenie. Ale czytajmy komentarze i miejmy świadomość że są całkowicie wirtualne:

A tu obrazki w większej rozdzielczości: https://www.behance.net/gallery/94021209/Winter-Sleep

22. Chyba nie znalazłem skuteczniejszej motywacji do dokładnego mycia rąk 😉 

23. To jest jednak niezwykłe, jak bardzo gadanie z ludźmi robi robotę. Dzięki temu pojawiają się pomysły, rozwiązania… dzięki temu główka pracuje. Czasem coś z tych rzeczy wychodzi, a czasem są jedynie dywagacją. Przyjemnie jest pogłówkować czasem z Tomaszem, Martą, Miłkiem czy Łukasz z Marcinem. Cholernie to lubię. Dziękuję, że chcecie ze mną czasem główkować.
24. Niezwykłe jest to, co sytuacja wirusowa potrafi obudzić w ludziach i jakie rozwiązania im podsyła. Niektórym. 

25. Ablerard Giza napisał list. Taki.. rzekłbym w punkt. I kropka. 

26. W sumie to może i powinienem napisać jeszcze ze dwa słowa o byłym premierze Gowinie, co się nikomu w pas nie kłania (bo bez kręgosłupa ciężko), jak decyduje się na spektakularne gesty, to nic nie wygrywa, a kiedy chce coś zmieniać, to tylko z pomocą opozycji, bo wiecie, rozumiecie, będąc z rządem on nic nie może. Ale nie napiszę nic ponad to, że za głos oddany na pana Gowina kilka lat temu jest mi nieustająco, niezmiennie wstyd.
27. Jeśli doczytaliście do końca, mam do Was prośbę. Miejcie oczy otwarte. Wszędzie dookoła Was / Nas, są ludzie, którzy mierzą się z efektami epidemii i zapewne radzą sobie gorzej od nas. Nie chcę, żebyście zaraz robili coś za nich, ale chcę poprosić, żebyście byli gotowi z nimi porozmawiać. I nie czekajcie, czy sami się z tym do Was zwrócą, zapytajcie sami „jak się czują”. A jeśli widzicie, że komuś jest ciężko, dodajcie otuchy. To nic nie kosztuje, a może przynieść tyle dobra… Ludzie, róbcie ludziom dobrze…
28. Jakoś tak zupełnie niepostrzeżenie przyszły święta Wielkanocy. Zatem to, czego Wam życzę, to odrodzenia. I niesłabnącej nadziei, że jeszcze będzie przepięknie, jeszcze będzie normalnie.

Już o tym wspominałem, ale będę wspominał jeszcze mnie raz. Jeśli jeszcze nie wiesz komu przekazać swój 1% podatku, przekaż go proszę na pomoc Iwonie Englert-Woźniak .

Dane do PIT’a:
Fundacja Pomocy Osobom Niepełnosprawnym „Słoneczko”
KRS: 0000186434
Cel szczegółowy: 23/E Iwona Englert-Woźniak

[wd_hustle id=”3″ type=”embedded”/]

Wcześniejsze wpisy, które powstały w ramach tygodniówki:

Czy w 2020 będę pisał więcej? Może…
Dotrzymując obietnicy, wyrabiając nawyk – tydzień 2
Zabawa co tydzień zaczyna się od pustej kartki
Inspiracja bezczelnie czycha wszędzie – moja tygodniówka
Nawet na urlopie tygodniówka się sama nie napisze…
Tydzień możliwie spokojny, ale za to czwartek na wkurzeniu
Na księżycu jest piasek, a ja czuję, że dostałem medal
Gromadź wiedzę. Zatrzymaj panikę.
WWW. Wartość, wdzięczność, wyrozumiałość. In-between moments
Gdy żyjemy tylko jednym tematem
Spóźniona tygodniówka, na dziwny czas
Tygodniówka w terminie. Akurat do porannej kawy.
Tydzień pod znakiem edukacji

1. Co piątek, po opublikowaniu tygodniówki mam moment ulgi (bo kolejny raz udało się spisać swoich kilkanaście punktów), za którym zaraz zaczyna się moment małego przerażenia, bo wiem, że przede mną właśnie otworzyła się pusta notka, którą przez kolejne dni będę chciał zapełnić, pytanie tylko, czy mi się to uda.. czy będę miał o czym pisać. Czy podtrzymam tę chęć „co tygodniowego wpisu”. Nawet jeśli to zobowiązanie, które mam wyłącznie w głowie i… nic się nie stanie, jeśli tego nie zrobię (tzn tekst nie powstanie, Wy go nie przeczytacie, ale tego nikt nie zauważy, to będzie tylko jakaś drobna porażka / drobne potknięcie w moim blogowaniu – nie przełoży się na nic wielkiego). Więc, nie ma presji, gdy tego nie zrobię. Ale gdy klikam w publikuj jest uderzenie endorfin. Jak po treningu. Uzależnia. Pytanie na ile skutecznie.
2. Równocześnie, ja to wiem, ale o tym nie piszę, bo to moja tygodniówka, więc czemu miałbym robić sobie pod górkę;-) W każdym razie – w tygodniówce nie wspominam o tym wszystkim, czego nie zrobiłem, o tym wszystkim o czym zapomniałem, o wszystkich nieprzeczytanych książkach, nienapisanych tekstach. Także, @Marcin, przecież wiesz, że ten punkt to dla Ciebie piszę. Tygodniówką zakrzywiam postrzeganie rzeczywistości, dobierając wybiórczo fakty, abym mógł jakoś że sobą żyć. Ale ja to wiem, najlepiej.
3. O czym nie pamiętałem w zeszłym wpisie – kilka podpowiedzi o tym, jak wykorzystać czas ze swoim dzieckiem, którego nagle mamy w nadmiarze:

4. Na Fejsie i we wszelkich socjalach mnóstwo komentarzy o tym, jak to ciężko z dziećmi wytrzymać. Jak to bardzo chcą naszej uwagi, jak to bardzo chcą żebyśmy im poświęcili swój czas. Niech to się skończy, niech ich ktoś weźmie, niech im ktoś zorganizuje czas. Jak to o nas świadczy, jako o rodzicach? I to po ledwie kilku dniach.
5. Pamiętam jak kilka ładnych lat temu Wojtek opowiadał, że mniej więcej po dwóch tygodniach od zostania ojcem powiedział „No wszystko bardzo fajnie, ale kiedy wszystko wróci do normy? A… od teraz to jest norma”. No właśnie. Rodzicem nie jest się z kaprysu, tylko rodzicem się człowiek staje i w tym stanie już trwa.
6. W tym miejscu będzie też samokrytyka. Bo zbyt często czuję, ze mógłbym być lepszym ojcem (nikt mi nie broni, pewnie nawet powinienem być), ale widzę też, że mam genialnego syna (co staram się mu mówić przy każdej okazji), któremu też nie jest łatwo. Który wolałby się bawić na polu (a jak!), albo z kolegami i koleżankami w przedszkolu. A musi użerać się ze mną, gościem trudnym w obsłudze.
7. I oczywiście że jazda na nauczycieli, czego to nie robią, a co powinni robić i że powinni to robić lepiej. Wiecie co? Teraz macie okazję, aby błyszczeć. Aby pokazać że potraficie to lepiej. Że umiecie okiełznać swoje dziecko tak, jak oczekujecie tego od nauczycieli. Albo zobaczyć, że jednak nie jest tak łatwo organizować czas istotom, które niezwykle łatwo się nudzą 😉 Pokażcie, co potraficie. I czy potraficie lepiej.

8. To, swoją drogą, nie jest tylko specyfika Polski. Wszędzie zderzamy się z „social distancingiem” i jego konsekwencjami. Nikomu nie jest łatwo. Ani rodzicom, ani uczniom, ani nauczycielom. Wszyscy zostaliśmy złapani w pół kroku.
9. Na całe nasze szczęście, Internet i Youtube nie pojawiły się wczoraj. Są ludzie, którzy dają lekcje przez internet, całe kursy. O wszystkim, na każdym poziomie zaawansowania. Ta sama wiedza, przekazywana na dziesiątki jeśli nie setki sposobów. Ludzie z pasją, ludzie z konikiem, ludzie z pomysłami. Często ludzie bez budżetów. Przecież Internety nie są tylko dla przerysowanych influencerów z wynajętych mieszkań. Są też pełne normalnych ludzi, którzy chcą się dzielić swoją wiedzą. Można z tego brać garściami.

10. Wtedy na scenę wchodzą oni, cali na biało. TVPiS z swoją karykaturalną wizją szkoły w telewizji i Prezydent na TikToku. To był ten moment ubiegłego tygodnia kiedy mój żenadometr eksplodował.
11. O prezydencie nie będę się wyrażał, bo to człowiek, który jest swoją własną najlepszą cezurą. O ludziach którzy próbują robić telewizję edukacyjną mogę powiedzieć tylko – przykro mi. Nie umiecie tego robić w telewizji, zostaliście wsadzeni na minę, ludzie nie dadzą wam żyć. To jedno potrafimy niesamowicie dobrze, zagryźć dla uciechy własnej i otoczenia. Jesteście słabi, popełniacie błędy, nikt nie powinien wam na to pozwolić. Tylko, że ktoś na to pozwala. Ktoś uznaje, że ta chora wizja jest warta pokazywania bez wstydu. Gorzej – ktoś może uznawać, ze taki model jest wart upubliczniania i przedstawiania polskiej szkoły właśnie w ten sposób. Bo jeśli nie masz dziecka w szkole, to skąd masz wiedzieć, jak wyglądają lekcje? Jak do tych lekcji przygotowani są nauczyciele? W tym kontekście dziwnie cierpko smakuje ten nasz rechot. Nie moje to spostrzeżenie – poczytajcie tu: https://oko.press/upiorna-groteska-lekcji-z-tvp-tak-wladza-widzi-szkole-i-nauczycieli/
12. Na osłodę i na przełamanie. Znam paru bardzo zdolnych ludzi, cholernie im zazdroszczę. Pawłowi na przykład, zazdroszczę umiejętności rysowania. I to takiego, że trzy kreski postawi i wszystko widać. Paweł ma swój styl i swoją misję. Rozweselać ludzi chce. Dawać im powód do uśmiechu (nie mylić z rechotem). Więc żarty codziennie poranne na fejsbuku publikuje. Jakiś czas temu Paweł spytał mnie… a może raczej pytanie w przestrzeń puścił, a ja akurat w przestrzeni sie znalazłem, czy sens jest w tym co robi, czy sensu szukać powinien gdzie indziej. Więc, zazdrością kierowany, powiedziałem Pawle rysuj, boś zdolny. No i on rysuje. No zobaczcie sami, że zdolny:

Wyświetl ten post na Instagramie.

#walking #nordicwalking #mydrawings #comics #prawdanaswyzwoli #cartoon #fun #humor #żartporanny #wikingowie #instacool

Post udostępniony przez Żart Poranny (@zart_poranny) Mar 2, 2020 o 12:48 PST

13. I tak sobie myślę, że… fajnie jest pokazywać zdolnych ludzi. Pokażcie mi proszę zdolnych ludzi. Może warto stworzyć taką nieoczywistą galerię? A jak już w Jaworskiego zerknęliście, to powiedzcie, który z obrazków Wam przypadł do gustu.
14. Słówko o emocjach. Każdemu polecam obejrzenie „w głowie się nie mieści”, bo to bajka, która pięknie uczy i uświadamia rolę emocji i pewne etapy w życiu rozjaśnia, ale dzisiaj wspominając w rozmowie akurat ten film uświadomiłem sobie, że w przypadku emocjI też można sie posłużyć metaforą kulinarną (czyli moją najukochańszą forma metafor) – „emocje są jak kubki smaki na języku. Wszystkie są potrzebne, bo bez nich, nic nie będzie smakować nam tak samo”
15. Znalezione ćwiczenie ocierające się trochę o medytację dla dzieci. 

16. Skoro w tym tygodniu motywem przewodnim jest edukacja, to musze się przyznać, zapuściłem się z sięganiem po kolejne książki. To ogólnie jest też refleksja szersza, dotyczące tego, jak wraz z powrotem do Krakowa zmieniła się ilośc czasu, którą mogę rozporządzać. Jest to powiązane z kwarantanną, ze stałą obecnością wszystkich mieszkańców w domu, w tym że w zasadzie nie ma czegoś takiego jak samotność i prywatność. Duża zmiana, w porównaniu z tym, ze jeszcze miesiąc temu nie miałem czasem do kogo gęby otworzyć. A miało być o edukacji…
17. Kilka punktów wyżej wspominałem o tym, że sieć jest pełna wiedzy. Także darmowej. I tutaj dzięki rekomendacji znalezionej na Appfunds, rozpocząłem kurs o globalnych rynkach finansowych. Z Yale. Prowadzony przez Noblistę. Przecież to jest niepojęte… Ponieważ chciałbym się dowiedzieć troszkę więcej o tym, jak można inwestować pieniądze, wybrałem się na kilkutygodniowy kurs, który ma pozwolić troszkę zrozumieć rynek finansowy, prowadzony przez gościa, który dzięki swojej wiedzy, dostał BardzoWażnąNagrodę. I ja mogę z tego korzystać. Nie ruszając tyłka z fotela. XXI wiek ma jednak plusy 😉 https://www.coursera.org/learn/financial-markets-global/home/info Ciekawe czego się nauczę…
18. Na razie zrobiłem półtorej tygodnia materiału w tydzień. I… czuję się trochę jak wolny słuchacz. Słucham z zainteresowaniem, ale nie zapisuje wielu notatek. Tzn zapisuję notatki, ale bardziej związane z obserwacjami o świecie, niż ze wzorami jakie wykładowca podaje. Co też sobie zanotowałem?

So there aren’t that many things that you can do as an individual that are useful, you have to join an organization.

Robert Shiller

Because finance is a real technology. They’re (poor countries) not so interested in getting foreign aid, they don’t need foreign aid, they just need the right principles and the wealth appear on it’s own.

Robert Shiller

You can’t really escape the fundamental problem that business involves intuitive judgment, risk taking, you’ll never know all of the risks, you know, that you have to be at some point, just think, „hey, I’m just going to try it.” And you might get a bad outcome but I think…

Robert Shiller

19. Swoją drogą, tak, mam świadomość że z tym uczeniem się o finansach jestem spóźniony o jakiś miesiąc. No góra 10 lat. I że teraz zdecydowanie nie jest czas na to, żeby na gwałt kupować cokolwiek, bo jak się człowiek rzuca na spadające noże, to może sobie zrobić krzywdę. Aaaale… ten szalony czas niedługo się skończy, a jeśli nam się uda, nasze życie będzie trwać i to właśnie będzie ten moment, w którym dobrze by było zacząć się zastanawiać nad wykorzystaniem teraz gromadzonej wiedzy. Albo zostać z nią jak Himilsbach z tym angielskim.
20. Jeszcze o tym szalonym świecie. Tak go komentuje Krzysztof Gonciarz (trochę bardzo krzycząc). Ale porównanie do próby kostiumowej jest tak bardzo, bardzo, bardzo w punkt. I spostrzeżenie, że było nam tak dobrze, że wymyślaliśmy sobie problemy, które trzeba rozwiązać. Z resztą, co wam bedę opowiadał, sami zobaczcie:

21. To jest ten moment, kiedy ten tekst tak bardzo dobrze trafia.

22. No więc…

via GIPHY

23. Wracając do rzeczy ważnych. Skoro w sklepach nie ma drożdży, a wszyscy wiemy, że pieczywo nie jest zdrowe… Od jakiegoś czasu eksperymentujemy w domu z samodzielnie przygotowywanymi likierami (wszystko zaczęło się od tego, ze trzeba było coś zrobić z trzema litrami Finlandii, które stały w piwnicy od pępkowki… która była 6lat temu.. wiem, wiem, Mariusz, nawet teraz Ci wstyd za to spożycie, ale cóż, nie jestem statystycznym Polakiem, nie pije (za dużo wódki). A jeśli już piję, to Janusz Gajos style. Wracając do likierów… robiliśmy na kukułkach, na tofifi, na kinderbueno, na werthersach,, na wertersach byl dotychczas najlepsze, ale wreszcie upolowalem cukierki Kopiko i ten likier to jest mistrzostwo. A przepis banalny…
    1. składniki: 300gr kopiko cappuccino, 500ml mleka skondensowanego gostyńskiego niesłodzonego, 450g wódki Finlandia (tak, wiem, wódkę zwykle podajemy w ml.. nie jestem statystycznym Polakiem).
    2. Co z tym robimy? Cukierki miksujemy (thermomix 10sekund obroty 10). Dolewamy mleko skondensowane, gotujemy 7minut w temperaturze 70stopni obroty 3, dolewamy powoli wódkę, gotujemy jeszcze 5:30 w temperaturze 70stopni. Potem rozlewamy do buteleczek, schładzamy i chowamy do lodówki. Wieczorem pijemy.
24. Nie myślcie sobie, ze przepisem się dziele bezinteresownie. Ja muszę mieć notatkę, żeby moc go odtworzyć…:)
25. A jak już mamy likier, to można zrobić Tyrajmisia. I się zajadać 😉

26. Prawie na zakończenie, małe ogłoszenie… duszpasterskie. Składające się z dwóch podpunktów.
    1. Po pierwsze, damy radę. Serio. Przejdziemy przez ten syf. Przez tę chorobę i przez ten kryzys, który zaraz za nią człapie. Niestety wątpię czy wyjdziemy mądrzejsi, ale przejdziemy. To wynika trochę z naszej natury, trochę z uporu, a trochę z tego, że nie mamy innego wyjścia.
    2. Po drugie, jeśli nie masz się do kogo odezwać, a czujesz, że chciałbyś / chciałabyś pogadać – odezwij się do mnie. Proszę. Tak, to ja proszę Ciebie, żebyś jeśli czujesz, że Ci źle, odezwał / odezwała się do mnie. Może będę umiał pomóc (niestety, może nie), ale… nie chcę, żebyś czuł / czuła się z tym sama. Proszę, odezwij się. Zrób to w komentarzu, zrób to na fejsie, zrób to gdzie Ci wygodnie. Najlepiej już.

Już o tym wspominałem, ale będę wspominał jeszcze mnie raz. Jeśli jeszcze nie wiesz komu przekazać swój 1% podatku, przekaż go proszę na pomoc Iwonie Englert-Woźniak .

Dane do PIT’a:
Fundacja Pomocy Osobom Niepełnosprawnym „Słoneczko”
KRS: 0000186434
Cel szczegółowy: 23/E Iwona Englert-Woźniak

[wd_hustle id=”3″ type=”embedded”/]

Notka powstała w Notion. Chyba się polubimy;-). Z Notion i notatkami jest jak ze Spotify i Apple Music. Bardzo szybko staje się wygodne w codziennym użyciu i nie tęskni się za wcześniej stosowanym rozwiązaniem. To dobry prognostyk.
Zostawiam tu link, z którego jeśli skorzystasz i spróbujesz tej aplikacji, ja dostanę ekstra środki na korzystanie z tego narzędzia (wolę, żeby to było jasne).

To jest też ten moment, w którym nieśmiało zostawię linki do wcześniejszych tygodniówek, bo istnieje pewne niebezpieczeństwo, że to jednak będzie nosiło znamiona regularności.

Czy w 2020 będę pisał więcej? Może…
Dotrzymując obietnicy, wyrabiając nawyk – tydzień 2
Zabawa co tydzień zaczyna się od pustej kartki
Inspiracja bezczelnie czycha wszędzie – moja tygodniówka
Nawet na urlopie tygodniówka się sama nie napisze…
Tydzień możliwie spokojny, ale za to czwartek na wkurzeniu
Na księżycu jest piasek, a ja czuję, że dostałem medal
Gromadź wiedzę. Zatrzymaj panikę.
WWW. Wartość, wdzięczność, wyrozumiałość. In-between moments
Gdy żyjemy tylko jednym tematem
Spóźniona tygodniówka, na dziwny czas
Tygodniówka w terminie. Akurat do porannej kawy.