Blog

W tej chwili mam na półce kilka otwartych książek, a mimo to skusiłem się na SuperFreakonomię. Dlaczego? Przede wszystkim dlatego, że czytałem Freakonomię i mi się podobało. A ta nowa pozycja to ciąg dalszy ekonomicznych rozważań Levitta i Dubnera. Dwóch mądrych gości, którzy potrafią w prostych słowach opowiadać o trudnych zjawiskach i o poważnych konsekwencjach błahych działań. Jak się okazuje, nie każdy wielki problem potrzebuje wielu miliardów dolarów aby go rozwiązać, czasem wystarczy kilku mądrych ludzi, którzy potrafią wykorzystać sztukę dedukcji i obserwacji. Co więcej, okazuję się także, że nie wszystko jest takie oczywiste, jak mogłoby się nam wydawać – czasem wystarczy zadać jedno ważne pytanie odpowiedniej osobie, i tym sposobem cała nasza teoria posypie się szybciej, niż domek z kart. Duet autorów uczy nas patrzeć i widzieć, podpowiada nam czego powinniśmy szukać, aby lepiej rozumieć mechanizmy rządzące światem i – co najważniejsze – pokazują gdzie szukać oręża w walce z ogłupieniem. Oręż, który już wkrótce będzie bezcenny.

Polecam.

PS. A jeśli spodoba się wam świat opisywany przez ekonomistów, zerknijcie na książki Malcolma Gladwella – nie będziecie zawiedzeni.

Faworyt tegorocznych Oskarów, w końcu zdobył 12 nominacji, w tym za najlepszy film, dla najlepszego aktora w roli pierwszo i drugoplanowej, także dla najlepszej aktorki, więc film, na który można sobie ostrzyć ząbki (kontrargument, że przecież Titanic jest słuszny, ale akurat w tym miejscu nietrafiony).

Geoffrey Rush, Helena Bonham Carter i Colin Firth (w tej kolejności) dają radę. Jest śmiesznie, refleksyjnie, kiedy trzeba smutno. Jest przyjemność z oglądania, nie ma zbędnego a często we współczesnych filmach nadużywanego bez rozwagi rechotu.

Film pozwala zerknąć w świat rodziny królewskiej w trudnych, przedwojennych czasach, choć oczywiście trochę tą rzeczywistość przekłamuje, ale nie do tego stopnia, aby była od faktów oderwana – to po prostu opowieść o królu Jerzym VI z takiej, a nie innej perspektywy. To fabuła, nie dokument, więc takie uproszczenie nie przeszkadza.

Każdego kto lubi filmy odrobinę historyczne, kto nie idzie do kina po efekty specjalne, kto lubi błyskotliwe dialogi i świetne aktorstwo powinien ten film zobaczyć. I nie będzie żałował:)

Nawet w naszych dość konkretnie pokręconych czasach, gdzie książki pisze się na metry, nie zależnie od tego czy autor ma coś do powiedzenia czy nie,trafiają się powieści ciekawe i warte naszego czasu. Ostatnio jest moda na kryminały, zwłaszcza te rodem ze Skandynawii. Niektóre są lepsze (Millenium), niektóre nie tak dobre, choć wciąż przyjemne w lekturze. Jak ktoś lubi kryminały i chciałby poznać bardziej… ziemski żywot detektywów, powinien zerknąć na Thorwalda – np. „Stulecie detektywów” – dzięki tej pozycji dowie się, jak to się wszystko zaczęło. Ja natomiast miałem przyjemność zapoznania się z Profilem Mordercy autorstwa Paula Brittona.

To nie jest lekka książka, ani łatwa, ani radosna. Co gorsza, opisane w niej sytuacje nie są fikcją, to swoisty dziennik psychologa, który pomagał i wciąż pomaga brytyjskiej policji rozwiązać niektóre mroczne zbrodnie. W miarę czytania rośnie podziw dla umiejętności i wiedzy tego człowieka, a także rośnie obrzydzenie i przerażenie wobec naszej, ułomnej ludzkiej natury. Britton nie musi kolorować, nie musi upiększać, ani wyolbrzymiać. Nie musi także zostawiać niedopowiedzeń. Opisuje wprost, choć bez przesadnego turpizmu, chleb powszedni profilera – człowieka, który na podstawie miejsca zbrodni i informacji o ofierze próbuje opisać, kto może być sprawcą. Warto przeczytać, choć trzeba mieć pełną świadomość, że akurat ta pozycja nie podniesie nas na duchu.

Co ciekawe, mamy także polską alternatywę. Jest „Zbrodnia niedoskonała” napisana przez Katarzynę Bondę na podstawie rozmów z Bogdanem Lachem, który pomaga ustalić profil mordercy na naszej ziemi ojczystej. Obie książki mają zupełnie inna konwencję, „Zbrodnia…” to zbiór niezwiązanych ze sobą, choć odpowiednio skatalogowanych epizodów, wraz z komentarzem profilera, a także zagadkami dla czytelnika… Jeśli ktoś ciekaw – zapraszam.